ชื่อสุ่ยหรือ?”
“องค์จักรพรรดิ นายท่านของกระหม่อมบอกว่าราชวงศ์เซวียนหยวนของพวกเราเป็นถึงจักรวรรดิยิ่งใหญ่อันดับต้นๆ ในบรรดาจักรวรรดิต่างๆ ลำพังแค่รัชทายาทกับองค์หญิง ความจริงไม่ควรรบกวนให้จักรพรรดิไปรับด้วยตนเอง ด้วยเหตุนี้จึงสั่งพวกกระหม่อมสองคนว่าหลังจากพวกเขาเข้าเฝ้าพระองค์แล้วค่อยมารับกลับไปที่จวน ให้พวกกระหม่อมมาต้อนรับเป็นพอพ่ะย่ะค่ะ”
องค์จักรพรรดิได้ฟังคำพูดนี้ สีหน้าที่ถมึงทึงจึงค่อยผ่อนคลายลงบางส่วน ก่อนจะมองหยางหย่ง “เจ้าคือบุตรชายคนรองของตระกูลหยางรึ?”
“พ่ะย่ะค่ะ” เขาตอบรับด้วยความเคารพ น้ำเสียงไม่เย่อหยิ่งและไม่ถ่อมตนเกินไป
“อืม ออกไปเถอะ! พวกเจ้าไปรอที่นอกประตูตำหนักบูรพา” เขาโบกมือสื่อให้ทั้งสองคนถอยไป
“พ่ะย่ะค่ะ” หยางหย่งขานรับแล้วออกไปพร้อมกับฮุยหลาง
รอจนทั้งสองออกไปแล้ว สายตาของจักรพรรดิชำเลืองมองอย่างลึกล้ำ หลังจากเก็บสายตากลับ ก็สั่งให้คนเคลื่อนขบวนไปตำหนักบูรพาแล้วมุ่งหน้าไป…
………………………………………………….
ตอนที่ 1260 นายท่านของเจ้าเล่า
ฮุยหลางที่มุ่งหน้าไปประตูตำหนักบูรพามองหยางหย่งข้างๆ อดกล่าวชื่นชมไม่ได้ “เหล่าหยาง เจ้าสมกับเป็นพ่อบ้านจริงๆ! ต่อหน้าจักรพรรดิก็ยังไม่เย่อหยิ่งหรือถ่อมตนเกินไปได้ ข้าเห็นเขาแล้วไม่กล้าหายใจแรงเลย”
หยางหย่งยิ้มอ่อนโยน “ไม่มีอะไรมาก พวกเราแค่ต้องจำไว้ว่านายท่านของเรามีนามว่าเซวียนหวนโม่เจ๋อ คนอื่นๆ หากควรเคารพก็ต้องเคารพ ไม่ต้องไปกลัวใคร”
“ม
