ดงบนข้อมือของตัวเองด้วยความรวดเร็ว จากนั้นแบกของมารอตรงประตูเมือง
เวลาผ่านไปประมาณครึ่งก้านธูป ชายร่างผอมสูงคนนั้นมาดูที่ประตูเมือง ก็เห็นเด็กหนุ่มที่ผูกเชือกแดงบนข้อมือนั่งอยู่ตรงหัวมุม จึงรีบวิ่งเข้าไปหา
“เจ้าคือต้าหนิวคนนั้นรึ?”
“เป็นข้าเองขอรับ” เฟิ่งจิ่วขานรับ มองชายร่างผอมสูงและถามอย่างเริงร่า “ท่านอาให้ท่านมารับข้าหรือ แล้วท่านอาล่ะ ทำไมเขาไม่มาขอรับ?”
ชายร่างผอมสูงได้ยินก็ตอบว่า “อาของเจ้ากำลังยุ่งอยู่!”
………………………………………………….
ตอนที่ 1240 คนคุ้นเคย
เขามองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่งก่อนถามว่า “จดหมายล่ะ?”
“อยู่นี่ขอรับ” เธอหยิบจดหมายจากในอกเสื้อออกมายื่นให้เขา
ชายร่างผอมสูงรับมาอ่านแล้วถึงจะพยักหน้า “อืม เดินตามข้ามาเถอะ! เมื่อไปถึงในจวนจะมีคนสอนกฎระเบียบให้เจ้า” กล่าวจบก็เหลียวมองถุงข้างๆ ถามขึ้นว่า “นั่นอะไร?”
“ของฝากขอรับ ข้านำมาให้ท่านอา” เธอฉีกยิ้มให้
เมื่อได้ยิน เขาขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ “เอาละ แบกไปเถอะ!”
เฟิ่งจิ่วจึงแบกของตามหลังชายผู้นั้นไปเช่นนี้ และเข้าสู่จวนที่พำนักของเซวียนหยวนโม่เจ๋อจากประตูด้านหลัง…
ชายร่างผอมสูงพาเฟิ่งจิ่วมาตรงหน้าชายชราคนนั้น เอ่ยว่า “พาคนมาแล้ว ยังเอาของฝากมาให้ท่านด้วยน่ะ!” เขากล่าวพลางเหลือบมองเด็กหนุ่มที่แบกกระเป๋าใบใหญ่อย่างนึกขัน หลังจากส่ายหน้าก็หมุนตัวเดินจากไป
ชายชรามองเด็กหนุ่มตรงหน้า แปลกใจเล็กน้อย “เจ้าคือต้าหนิวรึ?”
“ขอรับท่านอา! ท่านจำข้าไม
