่ได้หรือ ตอนอายุเจ็ดแปดขวบข้าเคยเจอท่านครั้งหนึ่ง” เฟิ่งจิ่วหยีตายิ้มพลางบอก คำว่าท่านอานั้นเรียกได้คล่องปากนัก คนไม่รู้ยังคิดว่าเรื่องจริง!
“นี่เป็นของฝากที่นำมาให้ท่าน ดูสิขอรับ” เธอโน้มกายเล็กน้อยทำท่าจะเปิดกระเป๋า
“เอาเถอะๆ ไม่ต้องดูหรอก เจ้าตามข้ามาเถอะ!”
เขากล่าวจบก็พาเฟิ่งจิ่วไปยังห้องข้ารับใช้ พลางกำชับว่า “งานของเจ้าข้าขอร้องพ่อบ้านตั้งนานเขาถึงจะตกลง เข้ามาในนี้ไม่เหมือนข้างนอกแล้ว ต้องตั้งใจทำงาน นายท่านสั่งให้ทำอะไรก็ทำไป ในจวนนี้พวกเราเป็นข้ารับใช้ จะเงยหน้ามองนายท่านตรงๆ ไม่ได้ นั่นเป็นพฤติกรรมที่เสียมารยาท หากทำไม่ดีอาจไม่เหลือชีวิต เจ้าต้องจำคำพูดของข้าไว้”
“ขอรับ ข้าทราบแล้ว”
เธอตามไปข้างๆ พลางขานรับ เดินไปพลางมองรอบๆ อย่างสงสัย เธอรู้สึกได้ว่าที่นี่ไม่มีองครักษ์ลับ เพราะเป็นที่พักอาศัยของคนรับใช้ ปกติบริเวณที่มีองครักษ์ลับล้วนเป็นเขตเรือนของเจ้านายรวมถึงสถานที่สำคัญต่างๆ ในจวน
“ที่นี่เป็นที่พักของข้ารับใช้ เดินไปมาได้ตามใจชอบ ประเดี๋ยวเจ้าตามข้ามา ข้าจะบอกเจ้าว่าตรงไหนในเรือนหากไม่ได้รับอนุญาตก็เข้าไปไม่ได้” ชายชรากล่าวแล้วก็ชี้ไปยังห้องหนึ่งด้านหน้า บอกว่า “ห้องนี้แหละ ข้าเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้เจ้าข้างในแล้ว ข้ารับใช้ข้างในนี้ต้องสวมเสื้อผ้าของข้ารับใช้ เจ้าเข้าไปเปลี่ยนออกมาเสีย ข้าจะรออยู่ตรงนี้”
“ขอรับ ข้าทราบแล้ว”
เฟิ่งจิ่วขานรับ เมื่อเข้าไปข้างในก็เห็นว่าเป็นห
