รถม้าไป กลืนเมฆากับเสี่ยวเฮยรวมทั้งเหล่าไป๋ออกมาจากห้วงมิติแล้วก็เดินทางไปพร้อมกัน
“ที่นี่คือเวิ้งสวนท้อหรือ เจ้าบอกว่าดอกท้อที่นี่บานตลอดปีใช่หรือไม่?” เยี่ยจิงเงยหน้ามองขึ้นไปบนภูเขา เห็นเพียงที่ไกลๆ มองไปแล้วเป็นทิวเขาสีแดง งดงามตระการตา
“ถูกแล้ว ที่แห่งนี้เป็นอย่างไรบ้าง? เมื่อก่อนข้าเคยอาศัยอยู่ช่วงหนึ่ง ที่นี่เงียบสงบงดงาม ไม่ว่าจะใช้เป็นที่ฝึกฝนหรือพักผ่อนล้วนดีทั้งนั้น ที่สำคัญที่สุดคือ ที่นี่เต็มไปด้วยดอกท้อมองไปทางไหนก็ระรื่นตา ยิ่งตอนลมพัดมา ความรู้สึกยามที่กลีบดอกร่วงโรยนั้นเหมือนสายฝนบุปผา ราวกับอยู่ในแดนเซียนก็ไม่ปาน”
เฟิ่งจิ่วสาวเท้าไปข้างหน้า กล่าวพลางมองดอกท้อที่บานเต็มภูเขา ได้กลับมายังสถานที่อันคุ้นเคย ได้เห็นทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ จิตใจก็พลอยผ่อนคลายไปด้วย
“เยี่ยจิง พวกเราพักที่นี่สักสองวันดีหรือไม่?” เธอเอียงคอหันไปถามเยี่ยจิงที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยรอยยิ้ม
………………………………………………
ตอนที่ 1230 เขาไม่ได้ตัวคนเดียว
“ได้สิ! แต่เจ้าไม่ต้องกลับวังหรือ?”
“นี่ก็อยู่ในเมืองหลวงแล้ว ยังต้องกลัวไม่ได้พบหน้าครอบครัวอีกหรือ?” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ “อีกอย่างเมื่อวานก็ได้เจอแล้วด้วย พักที่นี่สักสองวันก็ไม่เป็นไร ปกติหากข้ากลับมานาน ก็จะพักที่นี่นานหน่อยเช่นกัน”
ทั้งสองคนเดินขึ้นเขาพลางพูดคุยกัน หยางหยางกับสัตว์น้อยอีกหลายตัวเดินตามหลัง ครั้นมาถึงข้างบน เธอก็กล่าวกับเยี่ยจิง “เจ้าเดินเล่
