บทที่ 741 ถึงเมืองผู่โซ่ว
แต่เย่อวี๋หรานทราบว่า อีกฝ่ายกล้ารับปากให้พวกนางร่วมทางมาด้วย จะต้องไปสืบข่าวมาแล้วเป็นแน่
พวกเขาเป็นขบวนพ่อค้าที่ต้องเดินทางไปส่งสินค้าให้ผู้เป็นนายอยู่เป็นประจำ หากสินค้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา พวกเขาก็จะถูกลงโทษ
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจะไม่สืบประวัติความเป็นมาของผู้ที่มาขอร่วมทางไปด้วยได้อย่างไร?
แต่คนที่มาขอร่วมทางนั้นยังแบ่งออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือต้องรายงานเบื้องบน อีกประเภทกลับไม่ต้องรายงาน
ประเภทแรกเป็นการเพาะสร้างสายสัมพันธ์รูปแบบหนึ่ง ไม่แน่ว่าอาจได้รับเงินรางวัลจากเจ้านายด้วยก็เป็นได้ ประเภทหลังคือได้เก็บค่าร่วมทาง ไม่ต้องรายงานเบื้องบน เงินนี้ก็นำมาแบ่งกันเองในหมู่พวกเขา
ลำบากตรากตรำอยู่ข้างนอกมานานปี ใครเลยจะไม่อยากได้ลำไพ่พิเศษเล็ก ๆ น้อย ๆ?
หัวหน้าเกาผู้นี้มีรอยยิ้มเต็มใบหน้า ทั้งยังออกโรงด้วยตนเอง เห็นได้ชัดว่าจัดให้พวกเย่อวี๋หรานเป็นแขกร่วมทางประเภทแรก
เย่อวี๋หรานไม่กระโตกกระตาก ยกมุมปากเป็นรอยยิ้ม อวดอ้างลูกชายคนเล็กของตนเองต่อหน้าหัวหน้าเกาเหมือนหญิงชนบทที่หลงลำพองใจผู้หนึ่ง บอกว่าเขาเรียนหนังสือได้เก่งกาจปานไหน โดดเด่นกว่าลูกศิษย์คนอื่น ๆ ของอาจารย์ เป็นหนึ่งไม่มีสอง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ได้เป็นซิ่วไฉแล้ว
นางพูดอะไรออกมามากมาย คุยโวโอ้อวดเกินจริง จริงเท็จปะปนกัน
ขณะที่นางพูดอยู่ หัวหน้าเกาก็ประเมินความคุ้มค่าของอีกฝ่ายว่าควรค่าแก่การเดิมพันหร
