บทที่ 740 เดินทางไปเมืองผู่โซ่ว
เฮ้อ…
นึกทอดถอนใจเสร็จแล้ว เย่อวี๋หรานก็ทำจิตใจให้กระปรี้กระเปร่า ล้างหน้าล้างตา แล้วจัดแจงตัวเองเล็กน้อย
เมื่อเปิดประตูท้ายเรือนออกก็เห็นตะกร้าผลไม้วางไว้ตรงนั้นดังคาด
ในช่วงเวลานี้ของปี ผลไม้ที่สุกงอมมีอยู่จำนวนมาก แต่ถ้าการเก็บกลับมากลับไม่ใช่เรื่องง่าย
พวกที่อยู่บริเวณเชิงเขาล้วนถูกคนอื่นเก็บไปหมดแล้ว มีแต่ต้องเข้าไปให้ลึกกว่านั้น แต่ที่นั่นอาจพบเสือร้ายได้ทุกเมื่อ คนทั่วไปจึงไม่กล้าไป
เย่อวี๋หรานคิดว่าผลไม้ที่กานอี้เซียนส่งมาให้เหล่านี้คงเก็บมาจากป่าลึกกระมัง?
ไม่รู้ว่าเขาเก็บมาเอง หรือให้ลูกน้องไปเก็บมาให้
“ท่านแม่ ผลไม้ตะกร้านี้ท่านไปได้มาจากไหนหรือเจ้าคะ?”
หลี่ซื่อช่วยขนของขึ้นเกวียนเทียมวัว หันกลับมาก็เห็นแม่สามีหิ้วตะกร้าผลไม้จากไหนไม่รู้มาด้วย จึงรู้สึกประหลาดใจ
ควรทราบว่าผลไม้ในตะกร้าแค่เห็นก็ทราบว่าเพิ่งเก็บมาใหม่ ๆ ใครจะไปเก็บผลไม้แต่เช้าตรู่เช่นนี้?
“คุณชายกานให้คนเอามาส่งให้” เย่อวี๋หรานวางตะกร้าลงบนพื้นแล้วกล่าวว่า “เจ้าไปเอาตะกร้ามาอีกใบ แบ่งเอาไว้กินเองที่บ้านด้วยส่วนหนึ่ง ส่วนที่เหลือข้าจะเอาไปกินระหว่างทาง”
“ที่แท้ก็เป็นของที่คุณชายกานส่งมาให้ เขาช่างมีน้ำใจจริง ๆ ข้าจะไปเอามาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” หลี่ซื่อรับปาก จากนั้นก็วกกลับไปหยิบตะกร้าเปล่า
ในตะกร้าใบนั้นมีผลแดงน้อยเสียเป็นส่วนใหญ่ นอกจากนั้นก็มีผลไม้ชนิดอื่นบ้างประปราย
หลี่ซื่อแ
