บ่งเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเก็บไว้ที่บ้าน อีกครึ่งเอาใส่ตะกร้าที่แม่สามีจะเอาติดตัวไปด้วย
นางยังเอาผลไม้บางส่วนไปล้างจนสะอาดแล้วหาถุงผ้าใส่ไว้ พวกเขาจะได้สามารถรับประทานระหว่างทางได้ทันที
หลิ่วซื่อกับหลินซื่อกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัว
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเตรียมตำราที่จะได้ใช้เรียนเสร็จแล้ว เมื่อถึงเวลาก็จะโดยสารเกวียนเทียมวัวเข้าตำบลไปพร้อมกับเย่อวี๋หราน
จูเหล่าโถวมาพูดอะไรกับเย่อวี๋หรานเล็กน้อย ซึ่งก็มีแต่คำพูดทำนองว่า “เจ้าเป็นหญิงแก่คนหนึ่ง จริง ๆ เล้ย พวกเจ้าเจ็ดไปเรียนหนังสือ เจ้าจะไปด้วยทำไม?”
“พวกเขาไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ยังจำเป็นต้องให้เจ้าไปดูแลด้วยรึ?”
“ในบ้านมีเรื่องราวตั้งมากมาย เจ้าก็ทำใจไปได้นะ”
……
ความจริง เขาเพียงแต่กังวลว่าหลังจากเย่อวี๋หรานไปแล้ว หากในบ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาอาจคิดวิธีรับมือไม่ได้
อีกฝ่ายยังไม่ทันเดินทาง เขาก็รู้สึกกระวนกระวายใจแล้ว คล้ายกับเพิ่งตระหนักได้ว่า หลายปีมานี้ ผู้ที่รับมือเรื่องราวต่าง ๆ ตลอดมาก็คือภรรยาของเขา
“มีอะไรไม่วางใจ? ถ้าเกิดอะไรขึ้นพวกเขาพี่น้องก็หารือกันเองได้ ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ไปหาเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโส เจ้าคิดว่าพวกท่านเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสจะไม่สนใจบ้านพวกเรางั้นหรือ?” แม้แต่เปลือกตาของเย่อวี๋หรานยังไม่ขยับเลยสักนิด
รู้ตัวว่าจะต้องเดินทางไกล นางจะไม่เตรียมการอะไรไว้เลยได้อย่างไร?
ช่วงเวลาแค่เดือนสองเดือนเท่านั้น ครอบครัว
