ขายผลไม้สิ่งของผ่านมือของเขาย่อมว่าตามราคาท้องตลาดไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งเหรียญทอง เดาว่าเรียกมาร้อยเหรียญทองยังได้ เพียงแต่ถึงเวลานั้นผู้ซื้อจะไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไป แต่เป็นคนที่รู้ฐานะของเขาจึงคิดตีสนิทด้วย พวกเขาคงยินดีจ่ายร้อยเหรียญทองเพื่อสานไมตรี
“อื้ม กลับไปนอนดีๆ พักสักสองสามวันค่อยไปสำนักศึกษา” หนิงหลางกล่าวด้วยความอิ่มเอิบ
………………………………………………….
ตอนที่ 1182 ไปไม่บอกลา
พวกเขากลับมาพักผ่อนยังโรงเตี๊ยมพร้อมๆ กัน หลังจากนอนบนเตียงของโรงเตี๊ยมในเมือง จิตใจที่ตึงเครียดช่วงนี้ก็ผ่อนคลายลงถึงที่สุด ด้วยเหตุนี้จึงหลับสนิทเร็วมาก
กระทั่งเช้าตรู่วันต่อมา เฟิ่งจิ่วกับปี้ซานออกจากโรงเตี๊ยมไปเงียบๆ ตั้งแต่เช้า
ออกมาด้านนอกโรงเตี๊ยม ปี้ซานถึงจะถามว่า “นายท่าน ทำไมไม่บอกลาคุณชายคนอื่นขอรับ? หากพวกเขาตื่นมาตามหาท่านไม่เจอล่ะ?”
“ไม่ช้าก็เร็วต้องจากกัน จะบอกลาหรือไม่ล้วนไม่สำคัญ อย่างไรเสียพวกเขาก็รู้ว่าข้าต้องไป” เฟิ่งจิ่วกล่าวไป มองถนนใหญ่ยามเช้าที่ชาวบ้านค่อนข้างน้อยและบอกว่า “พวกเราไปกันเถอะ!”
“ขอรับ” ปี้ซานขานรับ ติดตามข้างกายเขาและออกไปพร้อมกัน
อยู่ด้วยกันมาหนึ่งปี แม้แต่พวกของต้วนเยี่ยก็ไม่รู้ว่าเฟิ่งจิ่วเป็นผู้หญิง และไม่รู้ว่าเขาที่พวกเขาเรียกมาตลอด อันที่จริงเป็นนาง
พวกของต้วนเยี่ยไม่รู้อะไรทั้งนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปี้ซานที่เพิ่งติดตามข้างกายเฟิ่งจิ่วมาระหว่างทาง แม้เขารับเฟิ่งจิ่วเ
