ถึงพวกเขาต้องแยกย้ายจากเขาไป ในใจอดอาลัยอาวรณ์ไม่ได้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตั้งแต่ตอนแรกพวกเขาไม่ค่อยยินยอมตามเขามา ถึงตอนนี้ฝึกวิชามาระยะหนึ่ง สำหรับเฟิ่งจิ่ว พวกเขาเชื่อและวางใจจากก้นบึ้งของหัวใจ หากวันหนึ่งต้องแยกกัน เช่นนั้น…
นึกถึงภาพเช่นนั้น นึกถึงว่าอนาคตสักวันหนึ่งต้องจากกันไป และนึกถึงว่าอาจไม่ได้พบหน้ากันอีก พวกเขาก้มหน้าลงต่ำทันควัน ปกปิดความอาวรณ์ในดวงตา กลับไม่อาจปิดบังอารมณ์หดหู่ของพวกเขาได้
………………………………………………….
ตอนที่ 1152 สายฟ้าครั้งแรก
เฟิ่งจิ่วเห็นเช่นนี้เพียงยิ้มเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไรมาก ปล่อยพวกเขาพักผ่อนสักพักถึงจะพาไปตรงที่เคยวางเขตอาคมไว้
กลับมายังสถานที่ที่พักอาศัยมาหนึ่งเดือนกว่าอีกครั้ง พวกเขาทอดถอนใจในใจ แต่พวกเขามาถึงในนี้ได้ แม้เป็นรอบนอกก็ทำให้พวกเขาพบเจอเรื่องราวมากมายแล้ว การเดินทางมาเทือกเขาอเวจีครั้งนี้นับว่าคุ้มค่า
สิ่งที่พวกเขาต้องทำต่อจากนี้คือรักษาแผลตามร่างกายให้หายดี แล้วสงบจิตใจพัฒนาพละกำลัง
ผ่านไปสิบวัน
แผลตรงขาของหนิงหลางค่อยๆ ฟื้นตัว แผลตกสะเก็ดและลอกออก ไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็น หลังจากแกะผ้าออกก็มากระโดดโลดเต้นบนพื้นที่ว่าง มั่นใจว่าแผลตรงขาหายเป็นปลิดทิ้ง จึงมาตรงอาศรมอย่างตื่นเต้นดีใจ
“เฟิ่งจิ่ว แผลตรงขาของข้าดีขึ้นแล้ว ไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็น”
เฟิ่งจิ่วในชุดแดงเดินออกมาจากอาศรม เห็นเขากระโดดอยู่ข้างหน้าอาศรมก็ยิ้มเอ่ยว่า “แผลของเจ้าหายช้า
