าออกเสีย ข้าจะดูบาดแผลของเจ้าหน่อย” เฟิ่งจิ่วมานั่งลงข้างกายต้วนเยี่ย พร้อมให้สัญญาณเขาแกะผ้าตรงท้อง
“ข้ารู้สึกคันๆ ตรงแผลนิดหน่อย ไม่เจ็บ เดาว่าคงใกล้จะหายแล้ว” ต้วนเยี่ยกล่าวพลางถอดเสื้อนอกออกไป แล้วแกะผ้าที่พันแผลลงมา
“พวกเราจะไปเติมน้ำเสียหน่อย ค่อยเก็บผลไม้ป่ากลับมา” ซ่งหมิงกับหนิงกลางเอ่ย แล้วเดินออกไปพร้อมกัน
ลั่วเฟยมองพวกเขา กล่าวว่า “ระวังหน่อยล่ะ”
………………………………………………….
ตอนที่ 1130 เสียงอุทาน
“รู้แล้วๆ” ทั้งสองขานรับโดนไม่หันกลับมา ไม่นานนักก็เดินออกเขตอาคมและก้าวไปนอกค่ายกล เดินไปตรงแหล่งน้ำ
“แผลตกสะเก็ดแล้ว” เฟิ่งจิ่วเอ่ยขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนยาทาให้เขา แล้วพันแผลอีกครั้ง “ยาทานี้ทำให้แผลหายไม่เหลือรอย และเรียบเนียนเหมือนเดิม”
ต้วนเยี่ยได้ยินคำว่า ‘เรียบเนียนเหมือนเดิม’ ก็หมดคำพูดไปบ้าง พลันกลอกตาเอ่ยว่า “ข้าเป็นผู้ชาย ต่อให้ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เรียบเนียนเหมือนเดิมอะไรกัน? ไม่ใช่พวกผิดเพศเสียหน่อย”
กล่าวจบก็จ้องมองเฟิ่งจิ่วที่อยู่ใกล้เบื้องหน้าพลางพึมพำเสียงค่อย “เจ้านึกว่าทุกคนจะเหมือนเจ้าหรือไร? เป็นชายชาตรีทำตัวประหนึ่งไก่อ่อน ผิวพรรณดีกว่าผู้หญิงเสียอีก”
แม้เสียงจะเบา เฟิ่งจิ่วยังได้ยินจึงหัวเราะเบาๆ ในทันที “เจ้าอิจฉาผิวพรรณดีๆ ของข้าล่ะสิ? แต่คำว่า ‘ไก่อ่อน’ ข้าแนะนำว่าเจ้าอย่าเอ่ยต่อหน้าข้า ก่อนหน้านี้มีคนบอกว่าข้าเป็นไก่อ่อน ภายหลังเจ้ารู้หรื
