่ปากกลืนลงไป
ลั่วเฟยขมวดคิ้วมองทั้งคู่พลางเอ่ยถาม “อยากกินจริงหรือ?”
“ใช่ อยากสิ แค่อยากชิมรสชาติสักหน่อย ว่าอร่อยจริงอย่างที่พวกเจ้าว่าหรือไม่” สองคนฉีกยิ้ม สายตานิ่งจ้องแมลงตัวใหญ่สีขาวสองตัวที่เหลือของพวกเขา
เฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างๆ เห็นเช่นนี้ ก็ถอนใจเบาๆ อยู่ในใจและแอบส่ายหน้า ทนดูต่อไปไม่ได้อีก จึงหมุนตัวกลับเข้าไปในอาศรม
เจ้าโง่สองคนนี้พูดได้ว่าเฉลียวฉลาด แต่หากเทียบกับลั่วเฟยที่มากเล่ห์เหลี่ยมเป็นที่สุดและแสนกลปานจิ้งจอกแล้วยังอ่อนหัดไปหน่อย
………………………………………………….
ตอนที่ 1118 พาพวกเจ้าไปข้างใน
เป็นไปตามคาด หลังจากเฟิ่งจิ่วกลับไป สองคนข้างหลังต่างคนต่างคว้าแมลงขึ้นมาแกะหัวแกะหางชิมกันอย่างยั้งความอยากรู้ในใจไว้ไม่ได้ เพียงเข้าปากไป รสชาติผิดแปลกก็ทำให้หนิงหลางกับซ่งหมิงอาเจียนกันตรงนั้น โค้งตัวลงขณะที่สีหน้าเปลี่ยนไปขาวซีดในทันที พวกเขาถ่มน้ำลายสุดแรง และไม่ลืมถลึงตามองลั่วเฟยที่หัวเราะเสียงดัง
“ฮ่าๆๆๆ เจ้าพวกโง่ นึกไม่ถึงว่าจะเชื่อจริงๆ”
ลั่วเฟยหัวเราะลั่นพลางตบต้นขา มองสองคนที่กินแมลงตัวอ้วนโตกำลังค้อมตัวด้วยสีหน้าดูไม่ได้อยู่ตรงนั้น พอเห็นท่าทางคลื่นไส้ของทั้งคู่ก็สำราญใจทันใด ความรู้สึกขยะแขยงที่ก่อนหน้านี้ฝืนเคี้ยวไปหลายตัวเขาก็สะกดกลับไปแล้ว
แม้แต่ต้วนเยี่ยที่หน้าบึ้งอยู่ข้างๆ เห็นเช่นนี้ก็หัวเราะอย่างกลั้นไม่ไหว ถามว่า “รสชาติไม่เลวเลยใช่ไหม?”
“ใช่ แต่พวกเรากินไปสี่ตัว พวก
