ที่เดินไปบริเวณที่เกิดเสียงซ่าๆ มาถึงมุมมืดด้านหน้าอย่างเงียบเชียบ เมื่อเห็นดวงตาสีเขียวเปล่งประกายดุร้ายท่ามกลางค่ำคืน ก็แทบจะส่งเสียงร้องตกใจ
มือหนึ่งของเขาปิดปากไว้ พร้อมถอยหลังไปทีละก้าวๆ เพียงรู้สึกขนพองสยองเกล้า ดวงตาสีเขียวพวกนั้นตรงหน้าหากนับทีละดวง อย่างน้อยๆ ก็มียี่สิบกว่า หนำซ้ำดูรูปร่างแล้ว ซี๊ด! ตัวใหญ่ไม่ธรรมดาเลย
หนิงหลางด้านหลังที่ตามมาเห็นเขาโค้งเอวถอยหลังอยู่ตรงนั้น พลันฉีกยิ้มกว้างและเข้าไปตบบนไหล่ของเขา “ซ่งหมิง เจ้าทำอะไรน่ะ?”
“จ๊าก!”
ถูกทำให้ตกใจโดยไม่ทันตั้งตัว ซ่งหมิงที่เดิมทีปิดปากไว้สะดุ้งโหยงขึ้นมาและส่งเสียงร้องไปตามสัญชาตญาณ การเคลื่อนไหวกับเสียงร้องย่อมนำมาซึ่งความสนใจจากดวงตาสีเขียว ทันใดนั้นดวงตาดุร้ายกระหายเลือดยี่สิบกว่าคู่ก็หันขวับมองมาตรงที่ทั้งสองคนอยู่
“สมควรตาย! เจ้าทำอะไรน่ะ?” เขาด่ากราดอย่างลนลาน หันกลับไปถลึงมองเขา หากทำได้เขาล่ะอยากจะชกเขาเสียเดี๋ยวนี้จริงๆ
“ข้าเป็นห่วงว่าเจ้าจะเกิดเรื่อง เลยตามมาดูเสียหน่อย เจ้าเป็นอะไรไป?” หนิงหลางไม่เข้าใจ ตนเองไม่ได้ตบไหล่ของเขาแรงมาก หนำซ้ำเสียงที่เรียกเขายังไม่ดังนัก ทำไมเขาถึงทำท่าทางตกใจ?
“กรรซ์!”
ได้ยินเสียงหมาป่าหอนที่ดังมาด้านหลัง ซ่งหมิงลากเขาวิ่งไปทันที “จะเป็นอะไรเล่า! มีหมาป่า! หมาป่ายักษ์! วิ่งเร็วเข้า!” กล่าวจบหนิงหลางที่ไม่ทันตอบโต้ก็โดนลากวิ่งกลับไป
หนิงหลางที่ได้สติกลับมาอย่างยากลำบากอึ
