้งไป ได้ยินเสียงเห่าหอนจึงหันกลับไปมอง เห็นเช่นนี้สีหน้าก็ขาวซีด หมาป่ายักษ์ยี่สิบกว่าตัวสูงเกือบครึ่งจั้ง ร่างกายใหญ่โตมีดวงตากระหายเลือดสีเขียว เขี้ยวหมาป่าที่เผยออกมาและเสียงเห่าหอนกำลังไล่มาหาพวกเขา หนิงหลางตกใจเสียจนพลิกมาจับซ่งหมิงไว้และลากเขาวิ่งไป พร้อมร้องอย่างตกใจ “หมาป่ามา! หมาป่ามาแล้ว! วิ่งเร็ว! หมาป่ามาแล้ว!”
………………………………………………….
ตอนที่ 1086 จะสู้ก็สู้เถอะ
สองคนทางนั้นที่กำลังนอนได้ยินคำพูดนี้ก็สะดุ้งขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว ความง่วงหายไปหมด เห็นเฟิ่งจิ่วอุ้มอสูรกลืนเมฆากำลังนั่งมองพวกเขาบนต้นไม้ ก็ตกใจอย่างอดไม่ได้ จากนั้นสีหน้าค่อยแสดงสีหน้าแปลกๆ ถามว่า “คงไม่คิดจะให้พวกเราฝึกมืออีกกระมัง?”
เขาบอกจะพาพวกเขาเข้ามาเพื่อให้พวกเขาพัฒนาพละกำลังในระหว่างการต่อสู้จริง ในเมื่อมีโอกาสสู้ย่อมจะไม่ปล่อยไป ทว่าตั้งแต่เข้ามาถึงตอนนี้ตลอดทางก็ไม่สงบเท่าไร ยากจะได้พักผ่อนสักพัก หรือว่าครั้งนี้ต้องสู้อีก?
เฟิ่งจิ่วมองท้องฟ้าที่มืดสนิท บอกว่า “ยามนี้ดึกดื่นมืดค่ำ หลังการต่อสู้เดาว่าฟ้าคงสว่าง ในเมื่อพักผ่อนไปพักหนึ่งแล้ว เช่นนั้นต่อให้สู้อีกจะเป็นไรไป?”
เธอมองไปเบื้องหน้า แล้วกล่าวว่า “ข้าดูแล้ว เป็นหมาป่าประมาณยี่สิบสองตัว ล้วนเป็นเพียงสัตว์ร้ายระดับเก้า ส่วนราชาหมาป่ายังไม่เข้ามา กำลังยืนเห่าหอนบนที่สูงค่อนข้างไกล ด้วยกำลังของพวกเจ้าสี่คนยังสู้ได้”
“อ๊าก! หมาป่ามาแล้ว หนีไปเร็ว!”
ระห
