ม่ว่าอะไร ครั้งต่อมาถ้าทำได้ไม่ดี ทุกคนก็คงจะพูดกันว่า ทำไมครั้งแรกทำได้ดี แต่ครั้งต่อมากลับทำได้ไม่ดี? ต้องเป็นเพราะไม่ใส่ใจแน่แล้ว…”
“เพราะอย่างนี้ ข้าถึงได้บอกเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสไปว่าของพวกนี้ไม่ได้ทำง่ายดายเหมือนที่พวกเขาคิด อีกอย่าง พวกเขาก็รู้ว่าอีกไม่นานข้ากับเจ้าเจ็ดก็จะไปโจวเสวียกันแล้ว เจ้าเจ็ดจะมีเวลาทำหรือไม่ยังเป็นอีกเรื่อง”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องทำแล้ว พวกเจ้ากำลังจะจากไปพอดี ยกมาเป็นข้ออ้างได้ เลี่ยงไม่ให้เกิดกรณีที่ทำได้ไม่ดีแล้วต้องถูกว่า ไม่ทำตอนนี้ อย่างมากคนอื่นก็แค่จะผิดหวัง พูดอะไรไม่กี่คำ แต่ไม่ต้องถูกด่า”
……
จูซานคิดไม่ถึงเลยว่า มารดาแค่พูดว่าเรื่องนี้ ‘ยาก’ บิดาก็ไม่อยากให้ทำแล้ว
ยากก็ส่วนยาก แต่มีเรื่องไหนไม่ยากด้วยหรือ?
ถ้าเพราะว่ายากแล้วไม่ยอมทำ แล้วพวกเขาจะมีนาน้ำได้อย่างไร? ยังจะทำการค้าขายอาหารได้อย่างไร? เจ้าเจ็ดจะสอบเป็นซิ่วไฉได้อย่างไร?
เรื่องเหล่านี้ล้วนต้องทำขึ้นมาบนความเสี่ยงทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?
เขาไม่รู้จะทำอย่างไร จึงได้แต่หันไปมองเย่อวี๋หรานเพื่อสอบถามความเห็นของนาง
ระหว่างที่คนทั้งโต๊ะอาหารกำลังถกเถียงกันอยู่ เย่อวี๋หรานไม่ได้พูดอะไรขึ้นมา
ความคิดของนางเรียบง่ายยิ่ง ระบบชลประทานของหมู่บ้านสกุลจูต้องทำแน่นอนแล้ว แต่ตอนทำจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาบ้างจะต้องบอกกล่าวให้กระจ่างแต่แรก
เลี่ยงไม่ให้คนทั้งหลายมาเสียใจทีหลังยามเผชิญหน้ากับปัญหา
เมื่อศรห
