ลุดจากแล่ง ย่อมไม่อาจย้อนกลับมาได้อีก
“ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำ แต่อยากให้ทุกคนใคร่ครวญให้ดีเสียก่อน เรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่ทุกคนคิด ระหว่างนั้นจะเกิดปัญหาขึ้นมากมาย พวกเราต้องเตรียมใจเอาไว้ให้พร้อมก่อนไปทำเรื่องนี้”
เมื่อเย่อวี๋หรานกล่าวออกมาเช่นนี้ จูซานค่อยผ่อนลมหายใจออกมา
“ในเมื่อท่านแม่พูดเช่นนี้แล้ว พวกเราก็ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องอื่น แค่ทำไปก็พอ” จูซานพูด “ส่วนว่าหลังจากทำไปแล้วอาจพบเจอปัญหาเช่นไรบ้าง พวกเราก็ลองครุ่นคิดกันดูก่อน จะได้เตรียมตัวรับมือเอาไว้”
ต่อจากนั้น คนทั้งบ้านก็เริ่มปรึกษาหารือกันอีกครั้ง
ต่างคนต่างเสนอความคิดของตนเองออกมา
จูเหล่าโถวเห็นว่าทุกคนสลัดความเห็นเป็นอื่นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปวิเคราะห์ถกเถียงปัญหากันแทนก็รู้สึกคับข้องใจมาก
หมายความว่าคนที่ไม่เห็นด้วยตั้งแต่ต้นจนจบมีเขาเพียงคนเดียว?
จะทำไปเพื่ออะไร? ถ้าเห็นด้วยก็บอกออกมาแต่แรกสิ ให้เขารับบทคนร้ายทำไมกัน?
ตอนกลับไปที่เรือน เขายังระบายความไม่พอใจใส่เย่อวี๋หราน “ให้ข้ารับบทคนร้าย มีแต่เจ้าที่เป็นคนดี!”
เย่อวี๋หรานได้ยินถ้อยคำแสดงความไม่พอใจของเขาก็อยากหัวเราะ “เจ้ายังติดใจอยู่? ทุกคนเพียงแต่ถกปัญหากันบนโต๊ะอาหารก็เท่านั้นเอง”
“เฮอะ! แล้วทำไมเจ้าต้องทำให้ข้าเข้าใจผิดด้วย?”
“ข้าไม่ได้ทำให้เจ้าเข้าใจผิด แต่พอเจ้าสามบอกว่าเรื่องนี้ทำได้ ทุกคนก็ดีใจ คิดถึงแต่ผลประโยชน์ที่พวกเขาจะได้รับเมื่อเรื่อง
