่างไม่สนใจ “หนำซ้ำข้าปิดผนึกกำลังวรยุทธ์ของเขาไว้ และทำให้เขาพูดไม่ได้”
พวกเขาได้ยินเช่นนี้ก็หมดคำพูดไปชั่วครู่ เอาเถอะ! เป็นเช่นนี้จริงๆ โดยเฉพาะคำพูดด้านหลังของเฟิ่งจิ่ว ยิ่งทำให้พวกเขาคิดว่าก่อนหน้านี้พวกเขาโชคดีนัก อย่างน้อยๆ ก็ไม่ถูกปฏิบัติเช่นนี้
………………………………………………….
ตอนที่ 1052 ผ้าบางนี้
พวกเขาไปถึงที่นั้นกลับไปเข้าไปทางประตูใหญ่ แต่แอบเข้าไปข้างในเงียบๆ มาถึงด้านในและไปหาอสูรเมฆาที่นอนบนหลังคา จึงรู้แน่นอนว่าลั่วเฟยอยู่ห้องไหน
เมื่ออสูรกลืนเมฆาเห็นเฟิ่งจิ่วมาถึง ก็ลุกขึ้นกระดิกหางไปทางนางเฉกเช่นสุนัข แสดงท่าทางเริงร่า
เฟิ่งจิ่วเห็นท่าทางก็อุ้มอสูรกลืนเมฆาไว้ในอ้อมแขน เมื่อสองสามคนข้างๆ เปิดแผ่นกระเบื้องและเห็นลั่วเฟยด้านล่างที่โดนมัดอย่างแน่นหนาไว้บนเตียง พวกเขาพลันเผยรอยยิ้มอย่างสมใจในความโชคร้าย
ภายใต้การให้สัญญาณจากเฟิ่งจิ่ว หลังจากพวกเขาทำให้ชายฉกรรจ์ที่เฝ้าประตูสองคนสลบไปก็ผลักเปิดประตู ต้วนเยี่ยกับหนิงหลางเฝ้าประตูไว้ ส่วนเฟิ่งจิ่วกับซ่งหมิงเดินเข้าไป
“ลั่วเฟย ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่? ทำให้ข้าหาตั้งนานเลยจริงๆ!” เฟิ่งจิ่วกล่าวด้วยท่าทางว่าตามหาเขามานานมาก บอกว่า “เมื่อเช้าตื่นมาไม่เห็นเจ้า นึกว่าเพราะเจ้าหลบหน้าข้าไม่อยากตามพวกเราไปจึงไปซ่อนตัว แต่ดูสถานการณ์แล้ว เหมือนข้าจะคิดมากไป?”
เธอเอ่ยถึงตรงนี้ รอยยิ้มตรงริมฝีปากก็ขยายกว้างอย่างห้ามไม่ไหว เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่ถูกม
