่าต้องเหมือนเจ้าเจ็ดถึงจะเรียนเก่งน่ะสิ? แบบนี้คงหาไม่ง่าย”
“ต่อให้ไม่เหมือนเจ้าเจ็ดที่เป็นดาวเหวินฉวี่มาจุติ ก็ต้องเหมือนพวกต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า” เจ้าหน้าที่กล่าว “เจ้ายังจำท่าทางของต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าตอนที่พวกเราเห็นเขาครั้งล่าสุดได้หรือไม่?”
สวมชุดคลุมยาวแบบปัญญาชน มีสัมมาคารวะ ท่าทางยามวาดมือสาวเท้าล้วนแตกต่างจากเด็กชนบททั่วไปอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าอย่าพูดถึงต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเลย ต่อให้เป็นซานเป่ากับซื่อเป่าบ้านพวกเขา คราวก่อนเจ้าก็เคยเห็นมาแล้ว เด็กสองคนนั้นท่องกลอนได้แล้วนะ…” ผู้อาวุโสทอดถอนใจ “ตัวแค่นี้ เพิ่งจะหัดวิ่งก็เริ่มท่องกลอนแล้ว จะเปรียบเทียบกันได้อย่างไร?”
ชั่วขณะนั้น ทั้งสองคนล้วนไม่พูดอะไร
ก็แล้วไม่ใช่หรือไร อย่าเพิ่งไปพูดถึงเด็กที่กระโดดโลดเต้นได้แล้วว่าท่องกลอนได้หรือไม่ ต่อให้เป็นคนที่โตแล้ว ต้อนวัวไปกินหญ้าได้แล้วก็ไม่มีใครที่สามารถท่องกลอนได้สักคน
ต่างก็เป็นเด็กเหมือนกัน เหตุใดจึงแตกต่างกันเช่นนี้นะ?
“เจ้าว่าเป็นเพราะแต่งเมียไม่เหมือนกันรึเปล่านะ?” ผู้อาวุโสคาดเดา “ทุกคนล้วนแต่งเมีย แต่จูเหล่าโถวเป็นพวกประหลาด เลือกแล้วเลือกอีก แล่นไปเลือกคนจากข้างนอกกลับมา ตอนยังสาว จูต้าเหนียงก็ไม่เหมือนกับคนอื่นแล้ว ทั้งรูปงามทั้งพิถีพิถัน…”
“ก็พิถีพิถันน่ะสิ ถ้าได้กินแย่หน่อย เสื้อผ้าหยาบไปก็จะโวยวาย ยังอาละวาดจะแยกเรือนกับพ่อเฒ่าจูอีก…ตอนนั้นทุกคนยังเห็นเป็นเรื่องน่าขัน
