ด้วย ทำให้นางใจเต้นวูบหนึ่งอย่างอดไม่ได้ และใจลอยไปชั่วขณะหนึ่ง
“คุณชายเฟิ่ง…”
“ป่านี้คงมีคนเดินไปมาน้อยนัก พืชหญ้ามากมาย พื้นดินไม่สม่ำเสมอ ต้องระวังหน่อย” เฟิ่งจิ่วเอ่ยเสียงเนิบช้า น้ำเสียงทั้งเฉยชาและราบเรียบ แต่เมื่อถึงหูของหญิงสาวกลับได้ยินความห่วงใยในคำพูด
หญิงสาวมองหนุ่มน้อยที่ท่าทางเฉยชาเย่อหยิ่ง ในหัวใจเกิดความสับสน ยามเห็นตอนแรก ความรู้สึกที่ได้รับจากเขาคืออันตราย เมื่อสังเกตมาตลอดทางกลับคิดว่าเหมือนเด็กหนุ่มหยิ่งยโสทั่วไปคนหนึ่ง ทว่ายามนี้ไม่มีคน สิ่งที่ปรากฏออกมากลับเป็นท่าทีเอาแต่ใจพราวเสน่ห์
เขาเป็นดังดอกฝิ่นที่งดงามและร้ายแรงถึงชีวิต ชัดเจนว่าอันตราย แต่ยังชวนให้คนอยากจะเข้าใกล้อย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเห็นเขาปล่อยนางแล้วเดินต่อไปข้างหน้า นางกัดริมฝีปากตามไปอีกครั้ง
ทั้งสองคนพบแหล่งน้ำเป็นตาน้ำกลางป่าแห่งหนึ่ง น้ำพุที่ผุดออกมาจากซอกหินไม่มากมายนัก ก่อเป็นบ่อน้ำเล็กๆ โดยรอบ อีกทั้งน้ำพุยังไหลไปตามพื้นดินที่ค่อนข้างลาดชัน คุณภาพน้ำหวานใสอย่างยิ่ง
เฟิ่งจิ่วเติมน้ำเล็กน้อยแล้วจึงล้างหน้า เมื่อลุกขึ้นยืนก็เห็นหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ ปลดเสื้อนอกบนตัวออก เผยให้เห็นเสื้อชั้นในด้านใน ดวงตาคู่งามกำลังมองมาอย่างค่อนข้างเขินอาย
“คุณชายเฟิ่ง ทะ ท่านช่วยดูแผลบนหลังให้ข้าหน่อยได้ไหมเจ้าคะ?”
ครั้นได้ยินเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วเผยสีหน้าลังเล สายตากวาดมองบนร่างนาง ก่อนจะกล่าวอย่างละล้าละลังอยู่บ้า
