่ยด้วยความสงสารว่า “บาดเจ็บจนเป็นเช่นนี้ ต้องเจ็บมากแน่ๆ สินะ ไม่อย่างนั้นให้ข้าช่วยพวกเจ้าทายาเสียหน่อยดีไหม?”
“ไม่ต้องเจ้าค่ะคุณชาย ข้าช่วยทาให้พวกนางก็ได้” หญิงชรารับยารักษาแผลจากในมือเขาไป จากนั้นประคองสองคนนั้นเข้าไปในกระโจม ขัดจังหวะการพูดคุยระหว่างซ่งหมิงกับหญิงทั้งคู่
เขาเห็นเช่นนี้ก็ลูบๆ จมูก เห็นต้วนเยี่ยนั่งพันแผลอยู่ข้างนอกจึงเดินเข้าไปหา “ต้วนเยี่ย เจ้าบาดเจ็บหรือ อยากให้ข้าช่วยพันแผลหรือไม่…” ยังกล่าวไม่ทันจบก็เห็นต้วนเยี่ยลุกขึ้นเดินไปทางกระโจม
“ดูแลหญิงงามที่เจ้าช่วยกลับมาดีๆ เถอะ ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว”
ซ่งหมิงได้ยินก็นั่งลงบนพื้นหญ้า ถอนหายใจครั้งหนึ่ง “ออกมาข้างนอก หากช่วยได้ก็ช่วยกัน! อีกอย่างยิ่งเป็นสาวงามด้วย เจ้าว่าใช่หรือไม่?”
………………………………………………….
ตอนที่ 1016 แววตาน่าสะพรึง
เขากล่าวจบก็หันไปชำเลืองมองกระโจม ใครจะรู้ว่าคนด้านในกลับไม่คุยด้วย เขาจึงได้แต่กลับไปด้านหน้ากระโจมของตนเอง และชะโงกหน้าคุยกับหญิงสองคนนั้น
เวลาเที่ยงคืน เขาไม่พักผ่อนต่ออีก อีกทั้งรู้ชื่อรวมถึงเรื่องที่พบเจอมาจากปากของพวกนางแล้ว จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น เมื่อแสงอาทิตย์แรกในยามเช้าตรู่สาดส่องลงพื้นหญ้า เสียงตอนตื่นนอนก็ดังออกมาจากด้านในกระโจมทั้งหลาย
ต้วนเยี่ยกับหนิงหลางต่างตื่นนอนไล่เลี่ยกัน จัดเก็บกระโจมของแต่ละคนไป ส่วนในกระโจมของเฟิ่งจิ่วกลับยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร
หลังจากเก็บของคนทั้งส
