บทที่ 732 สอบผ่านเสี้ยนซื่อได้เพราะ ‘ความจำ’
“เหตุใดจึงทำงานไม่ไหว แล้วชายแก่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อของเจ้าเล่า?” หลี่ซื่อยกตัวอย่างว่า “อย่างปู่จูจยา พูดได้หรือว่าพ่อเจ้าอายุมากกว่าเขา ปีนี้เขาเองก็ยังทำไร่อยู่ไม่ใช่หรือ?”
แน่นอนว่าจูซื่อเถียงไม่ออก
ครอบครัวมีสมาชิกหลายคน จูเหล่าโถวแก่แล้ว ไม่ว่าจะทำงานหรือไม่ก็ไม่กระทบกับพวกเขา
แต่เมื่อภรรยาบอกว่าท่านพ่ออยู่ว่างจึงมีอาการหมดอาลัยตายอยาก ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่
เขาตระหนักได้ถึงปัญหาและไปพูดคุยกับจูอู่ในวันรุ่งขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นเราควรทำอย่างไร?” จูซื่อถาม “ปล่อยให้ท่านพ่อทำงานได้หรือ ยามนี้ทั้งข้าวและมันเทศต่างเพาะปลูกเสร็จแล้ว งานในสวนผักก็หนัก แล้วจะให้ท่านพ่อทำอะไรได้บ้าง”
“ทำไมจะไม่ได้ ข้าเองก็ทำงานในสวนผัก ไม่ว่าจะทำอะไรก็แค่พาเขาไปด้วย สิ่งสำคัญไม่ใช่การให้เขาทำทุกอย่าง แต่เป็นการหาบางอย่างให้เขาทำต่างหาก”
“ได้ ข้าไม่มีปัญหาเรื่องนั้น เพียงแต่เราต้องพูดคุยเรื่องนี้กับพี่ใหญ่และพี่รอง พวกเขาเป็นผู้ควบคุมดูแลที่ดินของครอบครัวอยู่”
“ดูแลควบคุมที่ดินของครอบครัวอะไรกัน ยังไม่ได้แบ่งสรรปันส่วนกันสักหน่อย” เมื่อจูอู่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่พอใจ “พูดแบบนั้นแต่เนิ่น ๆ ไม่ได้ ท่านก็รู้ใช่ไหม”
“หรือว่าเจ้าต้องการที่ดินของครอบครัว ข้าไม่เคยได้ยินเจ้าพูดแบบนั้นมาก่อนเลยนะ” จูซื่อตกใจ
“ใช่ว่าข้าต้องการที่ดิน เพียงแต่มันยังไม่ได้เป็นข
