องพี่ใหญ่กับพี่รอง แม้รู้ว่ามีเรื่องเช่นนั้นแต่ก็ไม่แน่ว่ามันจะตกเป็นของพวกเขาจริง ๆ หากได้รับมอบแล้วเราก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย หากยังไม่ได้มอบให้พวกเราที่เหลือยังมีส่วนแบ่งและเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้” จูอู่อธิบาย
จูซื่อได้ฟังแล้วก็เข้าใจ
พี่น้องสกุลจูเห็นพ้องต้องกันเรื่องของจูเหล่าโถว
สมบัติของครอบครัวยังไม่ถูกแบ่ง แม้มีความขัดแย้งและไม่ลงรอยกันอยู่บ้าง แต่เป็นที่แน่นอนว่าพวกเขาหวังให้พ่อของตนมีอายุยืนยาว
จะทำอย่างไรยังไม่ได้วางแผน ก่อนอื่นต้อง ‘เรียก’ จูเหล่าโถวไปทำงานด้วยกัน ให้เขาตามไปหยิบจับงานบ้าง ดูท่าทีว่าจะเป็นอย่างไรไปก่อน
มีงานให้ทำและไม่ได้อยู่ว่าง เขาคงมีชีวิตชีวาขึ้นทันตา
จูเหล่าโถวยังคิดมากเรื่องนั้น หากงานยุ่งคงไม่มีเวลาไปนึกคิดสิ่งใด
ทำงานมากเข้าก็จะท้องหิวและต้องการกินข้าว
หลังกินแล้วคงอยากนอนหลับพักผ่อน
เป็นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะไม่อาจกำจัดความชราของของเขาไปได้หมด ทว่าคงได้ผลอยู่ไม่มากก็น้อย
บรรดาพี่น้องเห็นแบบนี้แล้วก็ทอดถอนใจ “ดูท่าจะปล่อยให้ท่านพ่ออยู่ว่างเกินไปไม่ได้!”
“ก่อนหน้านี้ที่เขาทำกับแม่ม่ายฉินก็เพราะอยู่ว่างไม่ใช่หรือ”
“เอ๊ะ ทำไมถึงพูดอย่างนั้น?”
“ใช่แล้ว ถ้าเขาทำงานหนักทุกวันจนเพลียหลับไปคงไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงออกจากบ้าน เขาจะยังมีกำลังเดินถ่อไปหาแม่ม่ายฉินหรือ”
……
คนอื่น ๆ นิ่งเงียบไปทันที
เวลาล่วงเลยรวดเร็ว ไม่นานเรื่องแม่ม่ายฉินก็จมหายไปในท้องทะเลแห
