่งความทรงจำของทุกคน
จิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆ
เสียงนกร้องดังไม่ขาดหู ฤดูร้อนวนเวียนมาเยือน
ยามนี้ฤดูกาลที่ร้อนที่สุดได้ออกปฏิบัติหน้าที่
เมล็ดพันธุ์ที่เพาะปลูกในผืนดินเริ่มงอกงาม ชาวบ้านหมู่บ้านสกุลจูง่วนอยู่กับการรดน้ำ
เย่อวี๋หรานเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นได้เอาป่านนี้ “ข้าลืมเรื่องเรื่องคูน้ำไปเสียสนิทเลย”
“คูน้ำหรือขอรับ?” จูชีที่สวมหมวกปีกกว้างเผยท่าทีงุนงง “ท่านแม่ คูน้ำคืออะไรกัน?”
นางชี้นาข้าวตรงหน้าแล้วพูดว่า “ดูสิว่าทุกคนกำลังทำอะไรอยู่”
“รดน้ำขอรับ” เขาตอบ “ท่านบอกว่าช่วงนี้อากาศร้อน น้ำในนาแห้งเร็ว จึงให้ทุกคนมาช่วยกันรดน้ำในนาข้าว”
“เห็นหรือไม่ว่าตอนนี้ทุกคนรดน้ำกันอย่างไร?”
“พวกเขาหาบน้ำมาเติมกันน่ะสิขอรับ” เขาทำหน้าฉงนขณะมองผู้คนกำลังแบกถังน้ำ
เย่อวี๋หรานกลุ้มใจเล็ก ๆ นางรู้ว่านางถามผิดไป จูชีจึงไม่เข้าใจความหมายของนาง
“ข้าหมายความว่าพวกเขาใช้อะไรรดน้ำต่างหาก”
“ถังน้ำ”
“ถือถังน้ำมาแบบนั้นเหนื่อยเกินไป ถ้ามีวิธีทุ่นแรงก็ควรนำมาใช้ไม่ใช่หรือ?”
“ท่านมีวิธีหรือขอรับ?” ทันใดนั้น สายตาของจูชีก็เป็นประกาย
เย่อวี๋หรานพยักหน้าพลางยกยิ้ม “ข้าถึงได้บอกว่าลืมเรื่องคูน้ำอย่างไรเล่า”
แม้จะมีการขุดคูน้ำในหมู่บ้านสกุลจูมาก่อน แต่ก็เป็นเพียงคูน้ำธรรมดาที่ต้องอาศัยการหาบน้ำจากคลองมาเติม ทั้งยังต้องขุดคลองขนาดใหญ่เพื่อกักเก็บน้ำ
ใครต้องการใช้ก็แค่ไป ‘หาบ’ ด้วยตนเอง
คูน้ำในความคิดของเย่อวี๋หรานสามา
