ข้าเองไม่ได้เป็นคนดี แต่ลองเชิงเรื่องนี้ไปจะมีประโยชน์อะไรกัน คนที่เจ็บก็จะมีแต่เจ้าเองไม่ใช่หรือ?”
“ข้าไม่ได้ลองเชิง ข้าแค่ไม่ต้องการอยู่กับเจ้าอีกต่อไป เจ้าก็บอกเองว่าเราอายุมากกันแล้ว แค่อยู่ร่วมชายคาเดียวกันก็พอ เราสองคนไม่ได้เป็นสามีภรรยากันอีกแล้ว เป็นเพียงพ่อแม่ของลูก ๆ และปู่ย่าของหลาน ๆ บางทีข้าอาจจากไปในสักวัน แล้วเราจะไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก”
จูเหล่าโถวอ้าปากตั้งท่าจะเอ่ยว่าตนเองไม่ได้ต้องการให้เป็นเช่นนั้น
ทว่าเห็นได้ชัดว่าหญิงเฒ่าตรงหน้าเขาไม่ได้เข้าใจแบบนั้น
สำหรับนาง ระหว่างเขากับนางจบสิ้นกันไปนานแล้ว
จูเหล่าโถวย้อนนึกถึงวันที่ได้พบนางครั้งแรก วันที่นางแต่งงานกับเขา วัยเยาว์ช่างล่วงเลยไปรวดเร็วนัก…
แน่นอนว่ารวมถึงช่วงเวลาที่ตรากตรำเลี้ยงดูลูกชายมาด้วยกัน
ทุกสิ่งย้อนกลับคืนตรงหน้าเขา
วันคืนสุขสันต์กลับกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร
เขาต้องการคำตอบ เพียงแค่ไม่รู้จะไปทวงถามจากใคร
เสียงสว่อน่า*[1]บรรเลงแว่วมาจากที่ห่างไกล ขับขานท่วงทำนองเศร้าสะเทือนใจ ดังวนเวียนในหัวเนิ่นนานไม่จางหาย
ดูท่าเขาคงมีชีวิตอยู่ได้นานกว่าแม่ม่ายฉินเพียงไม่กี่ปี
นางตายแล้ว สักวันหนึ่งเขาก็อาจถึงฆาตเช่นกัน
กำลังใจของเขาพลันคล้ายจะหดหาย เซื่องซึมลงไปถนัดตา
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จูต้ากับจูเอ้อร์และคนอื่น ๆ เพียงรับรู้ได้บ้าง หลังกลับมาจากทำงานก็สังเกตเห็น
‘หือ? ทำไมท่านพ่อถึงได้ดูแก่ลงอีกแล้ว’
