ป็นคืนที่นอนไม่หลับ แต่สำหรับเฟิ่งจิ่วกับต้วนเยี่ยแล้ว เพียงพักผ่อนสักพักกลับหลับลึกไปภายใต้ฤทธิ์สุรา
เช้าตรู่วันต่อมา แสงอาทิตย์อบอุ่นสาดส่องลงบนพื้นกว้าง แสงอ่อนๆ ส่องทะลุใบไม้ทแยงลงพื้นเป็นเงาดำ สายลมเย็นพัดผ่านไป ใบไม้ที่พลิ้วไหวลอยล่องจากกิ่งไม้ร่วงลงบนพื้นลานบ้าน…
ภายในเรือนยังคงเงียบสงัด ยามนี้สองคนในห้องปีกของเรือนยังหลับสนิท แม้แต่เฟิ่งจิ่วยังเหมือนจะลืมเรื่องที่วันนี้ตนเองต้องไปจวนตระกูลเหอ กระทั่งเมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็เป็นปลายยามเฉินแล้ว
………………………………………………….
ตอนที่ 962 พิษลมกินกระดูก
เวลาเดียวกันนี้ ผู้นำตระกูลเหอที่มารอในจวนเจ้าเมืองตั้งแต่เช้ากลับไม่กล้ารบกวนภูตหมอ ได้แต่อยู่ข้างนอกรอเธอตื่นขึ้นมาเอง
จนกระทั่งผ่านไปอีกครึ่งชั่วยามเฟิ่งจิ่วถึงจะตื่น นึกได้ว่าวันนี้ต้องไปช่วยรักษาคุณชายตระกูลเหอยังบ้านตระกูลเหอ ด้วยเหตุนี้จึงลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน ไม่นานนักก็ออกจากเรือนไปตะโกนเรียกต้วนเยี่ย สั่งให้คนยกอาหารเช้าเข้ามา แล้วกินไปพลางรอต้วนเยี่ย
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม สองคนที่กินอาหารเสร็จถึงจะไปด้านหน้า ยามมาถึงเรือนด้านหน้าก็เห็นผู้นำตระกูลเหอปรี่เข้ามารับ
“ภูตหมอ”
“ขออภัยด้วย ข้าตื่นสาย” เธอกล่าวอย่างขออภัย
“ไม่เป็นไรๆ ข้าก็มาเช้าไป” ผู้นำตระกูลเหอรีบเอ่ย มองหนุ่มน้อยชุดแดงตรงหน้า กล่าวด้วยความเคารพ “ภูตหมอ รถม้าเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ภูตหมอกับคุณชายต้วนไปขึ้นรถม้าเถอะ!”
“ขอ
