องอสูรกลืนเมฆา “มันนามว่ากลืนเมฆา อสูรน้อยของข้า เป็นอย่างไร? อ้วนกลมน่ารักยิ่งใช่หรือไม่? เหมือนก้อนเมฆบนท้องฟ้าใช่ไหม?”
“ฮึ! ไม่เห็นน่ารักตรงไหนเลย ผู้ชายเราไม่ชอบอะไรเล็กๆ เช่นนี้หรอก” เขากล่าวจบยังเชิดคางเอ่ยเปรยว่า “เจ้าดูสัตว์เลี้ยงข้าสิ มันเป็นอสูรนักสู้ระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุด สี่เท้าเหยียบเป็นไฟ แม้ไม่ต้องคำรามก็สง่างามน่าเกรงขาม”
“อสูรศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุด อืม ระดับไม่ได้ต่ำเลย” เธอพยักหน้าพร้อมยิ้มเอ่ย
เขากล่าวอย่างลำพองใจ “ใช่ไหมล่ะ? ข้าพาคนไปจับมาเอง”
………………………………………………….
ตอนที่ 938 เทือกเขาอเวจี
“ด้วยพลังระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดของเจ้า ยังจับสิงโตไฟอสูรศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดเช่นนี้ไม่ได้หรอก คิดว่าอย่างน้อยสุดยังต้องมีผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณสองคนร่วมด้วยกระมัง?”
ต้วนเยี่ยได้ยินคำพูดนี้ก็ตกใจ ดวงตาเผยความระแวดระวัง “เจ้ามองวรยุทธ์ข้าออกหรือ?”
“มองออกสิ! ทำไมจะมองไม่ออก?”
“เป็นไปได้อย่างไร” เขาไม่เชื่อสักเท่าไร
เฟิ่งจิ่วฉีกยิ้มกว้าง ยื่นมือตบครั้งหนึ่ง “ทำไมจะไม่ได้ พละกำลังของข้าเดิมทีก็สูงกว่าเจ้า”
“สูงกว่าข้า? เจ้าเป็นระดับหลอมแก่นพลังหรือไร” เขายิ้มเยาะ พินิจมองเฟิ่งจิ่วหัวจรดเท้า “ยอดปรมาจารย์พลังวิญญาณขั้นสูงสุด?”
“ฮ่าๆๆๆ” เธอหัวเราะลั่น “นั่นข้ากดไว้ต่างหาก มิเช่นนั้นจะสะดุดตาเกินไป”
“อย่าบอกข้านะว่าเจ้าเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลัง” สิ้นเสียง เขาเห็น
