วามเป็นไปได้นี้ ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วทันที มองยังทิศทางที่หนุ่มน้อยจากไปด้วยความกังวลเล็กน้อย
เมื่อหนุ่มน้อยไล่ตามกลิ่นหอมมา เขาเห็นเพียงว่าใต้ต้นไม้ใหญ่มีหนุ่มน้อยชุดแดงหน้าตางดงามกำลังนั่งขัดสมาธิ ในมือฉีกอาหารกิน ตรงหน้ามีกองดินที่แหลกกระจาย และบนกองดินกลับห่อไก่ที่หอมกรุ่นอีกทั้งถูกดึงน่องออกไปไว้ แค่กลิ่นยังดมเสียจนเขาอยากจะกระโจนเข้าไป
“เจ้าเป็นใคร?” เขาขึ้นเสียงตะโกนถาม สายตาคมกริบจับจ้องหนุ่มน้อยชุดแดงคนนั้น
………………………………………………….
ตอนที่ 936 เล่นผีจริง
เฟิ่งจิ่วชายตามองเขาแวบหนึ่ง ถามอย่างเฉยเมยว่า “แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร?”
หนุ่มน้อยได้ยินก็เชิดคางขึ้น ทำท่าทางหยิ่งผยอง “แม้แต่ข้าเจ้ายังไม่รู้จักรึ จะบอกเจ้าเอาไว้ ข้าคือต้วนเยี่ยองค์ชายสิบแห่งแคว้นฉลองชัย”
“อ้อ ต้วนเยี่ย!” เธอขานรับอย่างเฉยชา ก่อนจะละสายตาและกินเนื้อไก่ต่อไป
เด็กหนุ่มเห็นเช่นนี้ก็ขุ่นเคือง “เจ้ายังไม่บอกข้าเลย เจ้านามว่าอะไร!”
“ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกแล้ว ข้าต้องบอกด้วยนี่”
เด็กหนุ่มตกใจ มองหนุ่มน้อยชุดแดงอย่างตกตะลึงอยู่บ้าง เดิมทีจะเดือดดาล แต่ได้กลิ่นหอมนั้นแล้วเขาก็กลืนน้ำลาย ถามว่า “เจ้ากินอะไรน่ะ?” ระหว่างพูดยังพลิกตัวกระโดดลงจากสิงโตไฟ จากนั้นเดินไปทางเฟิ่งจิ่ว
“เรียกว่าไก่ขอทาน เคยกินหรือไม่?” เฟิ่งจิ่วเห็นเขาเดินเข้ามา ก็ฉีกน่องไก่อีกชิ้นยื่นไปให้ “เอานี่ ลองชิมสิ”
ต้วนเยี่ยมองน่องไก่บนมืออีกฝ่ายอย่างอยากรู้อยาก
