หรือว่าอยากให้พวกเราอยู่ห่างกับท่านแม่กันแน่?” จูหมี่ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกแย่ “ท่านแม่สุขภาพไม่ดีก็จริง แต่ตอนพวกเราอยู่ด้วยก็ยังไม่เป็นไร แต่พอพวกเราไม่อยู่…ข้าไม่ได้อยากมองคนอื่นในแง่ร้าย แต่เรื่องนี้มันอดคิดไม่ได้จริง ๆ”
“เจ้าสงสัยว่า…” จูกู่ลังเล
“ข้าอาจคิดมากไปเองก็ได้ แต่แค่คิดว่าท่านแม่มาตายเอาช่วงที่พวกเราไม่อยู่ ข้าก็รู้สึกว่างโหวงในอกชอบกลเหมือนมีอะไรหายไป”
ตอนที่แม่ม่ายฉินยังมีชีวิตอยู่ จูกู่กับจูหมี่รับน้ำใจจากจูอู่โดยไม่คิดอะไรมาก แต่พอแม่ม่ายฉินตายไปแล้ว พวกเขาสองคนจะยังรับน้ำใจต่อไปโดยไม่คิดอะไรเลยได้อย่างไร?
ราวกับว่าเรื่องที่พวกเขามาสนิทกับจูอู่ตั้งแต่แรกก็คือการทรยศแม่ม่ายฉิน
ในใจพวกเขาก็ทราบดีว่าร่างกายมารดาทรุดโทรมอย่างนั้น ต่อให้พวกเขาอยู่ด้วยก็คงอยู่ได้ไม่นานอยู่ดี แต่การที่มารดาจากไปไวเช่นนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา
ตอนที่พวกเขาไม่อยู่ ใครกันที่ช่วยดูแลมารดาแทนพวกเขา?
ก็คือย่าของลี่ฮวา
จูกู่กับจูหมี่ตาแดงก่ำ ทั้งสองสบตากันโดยไม่พูดอะไร
พวกเขาเพียงหาข้ออ้างเพราะไม่อยากยอมรับว่าพวกตนทำให้แม่ม่ายฉินเสียชีวิต มีเพียงต้องหาข้อแก้ตัวที่เหมาะสมเท่านั้นจึงจะทำใจพวกเขารู้สึกดีขึ้นบ้าง
ทิ้งงานไปกลางคันโดยที่ยังทำไม่เสร็จ ค่าจ้างก็จะถูกหัก
แต่พวกเขาไม่มีทางเลือก ได้แต่ขอลากลับบ้านไปทั้งอย่างนี้
รับค่าตอบแทนน้อยนิดกลับไป เมื่อไปถึงหมู่บ้าน ฟ้าก็ค่อนข้างมืดแล้ว บริเวณหน้าเรื
