อนของพวกเขาเต็มไปด้วยผู้คน
มีคนเห็นจูกู่กับจูหมี่ก็รีบเข้ามารับหน้า “ไอ้หยา พวกเจ้าสองคนกลับมาเสียทีนะ เร็วเถอะ ผู้อาวุโสกำลังรอพวกเจ้าอยู่”
ระหว่างที่พูด คนทั้งสองก็ถูกพาตัวไปหาผู้อาวุโส
ยามนั้น ศพของแม่ม่ายฉินถูกนำมาตั้งที่ห้องโถงแล้ว บนร่างเปลี่ยนใส่ชุดสะอาด หันศีรษะไปทางฝั่งทิศตะวันออก
“กลับมาแล้วหรือ เตรียมชุดให้แล้ว พวกเจ้ารีบไปเปลี่ยนเถอะ”
ไม่ว่าจูกู่กับจูหมี่จะอยู่หรือไม่ แต่พวกเขาสองคนยังเป็นเพียงเด็กที่ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ ไฉนเลยจะจัดงานใหญ่โตเช่นนี้ไหว ผู้อาวุโสจึงจัดเตรียมงานเอาไว้แต่แรก สิ่งของที่ควรเตรียมเอาไว้ก็ตระเตรียมเรียบร้อย รอแค่ให้คนทั้งสองกลับมาเท่านั้น
ผู้อาวุโสพูดจบก็บอกให้คนอื่นพาพวกเขาไปเปลี่ยนใส่ชุดไว้ทุกข์
เวลานั้น ในที่สุดพวกเขาก็เดินตามคนอื่นไปจนถึงห้องโถง และได้เห็นศพมารดา
“ท่านแม่”
“ท่านแม่…”
จูกู่กับจูหมี่ร้องเสียงดังแล้วโผเข้าไปหาร่างไร้ชีวิตของแม่ม่ายฉิน ร่ำไห้อย่างโศกาอาดูร
“ท่านแม่ ทำไมท่านถึงไปแล้วล่ะ? ทำไมท่านไม่รอข้าก่อน?”
“ฮือ ๆ…ท่านแม่ ลูกกลับมาแล้ว ลูกกับพี่ชายกลับมาแล้ว ท่านลืมตาขึ้นมาดูพวกข้าสิขอรับ”
“ท่านแม่ ท่านแม่…”
……
ผมถูกปล่อยลงมา กระทั่งรองเท้าก็ไม่ยอมใส่ พวกเขาหมอบอยู่บนเตียงที่ต่อขึ้นมาสำหรับใช้งานชั่วคราว เฝ้าศพแม่ม่ายฉินพลางร้องห่มร้องไห้
ผ่านไปครู่หนึ่ง ค่อยมีคนมากล่อมให้พวกเขาไปนั่งคุกเข่าบนเบาะกลม ภายในเรือนจุดโคมไฟสว่างตลอ
