จะเรียกองครักษ์ตระกูลเฟิ่งออกไปรอนอกประตูวัง ก็เห็นองครักษ์คนหนึ่งเร่งร้อนเข้ามา
“นายท่าน พวกคุณหนูใหญ่กลับมาแล้วขอรับ” องครักษ์วัยกลางคนยิ้มเอ่ยอย่างยินดี “มาถึงประตูวังแล้ว ข้าน้อยเห็นไกลๆ จึงเข้ามารายงาน”
เฟิ่งเซียวได้ยินก็ดีใจมาก “ดีๆ กลับมาแล้วก็ดี” ระหว่างพูดก็ก้าวยาวเดินออกไป
ตรงประตูวัง พวกเฟิ่งจิ่วเดินเข้ามาพร้อมกัน เธอที่เดินอยู่ข้างหน้าเห็นบิดาสาวก้าวมาต้อนรับจากไกลๆ ครั้นเห็นเขาใบหน้าก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างอดไม่ได้ หัวใจยังอ่อนยวบตามไปด้วย
ปีก่อนจากบ้านปีนี้กลับมา เวลาตลอดหนึ่งปีไม่เจอหน้ากัน เมื่อไม่เจอก็ไม่รู้สึกอะไร พอพบหน้าถึงรู้ว่าในใจคิดถึงเช่นนี้
………………………………………………….
ตอนที่ 838 กลับมาก็ดีแล้ว
“ท่านพ่อ!” เธอวิ่งเข้าไป โผไปยังอ้อมกอดเขา “ท่านพ่อ คิดถึงข้าหรือไม่เจ้าคะ?”
เฟิ่งเซียวรับลูกสาวที่โผเข้ามาไว้ ยามนี้ชายฉกรรจ์ผู้เด็ดเดี่ยวหัวใจอ่อนยวบลงจนไม่เข้าท่า เขาลูบหัวลูกสาวในอ้อมแขนเบาๆ และยิ้มเอ่ยว่า “คิดถึงสิ ตั้งแต่เจ้าจากบ้านไปก็คิดว่าเมื่อไรเจ้าจะกลับมา และเฝ้ารอมาตลอด ในที่สุดเจ้าก็กลับมาบ้าน ไปๆ พ่อให้คนทำอาหารที่เจ้าชอบกินมาเลี้ยงต้อนรับเจ้าแล้ว”
ทางด้านหลัง ยมราชน้อยที่ก้าวเนิบช้าเดินมาทำหน้านิ่งมองสองพ่อลูกซึ่งโอบกอดกัน แม้เป็นพ่อลูก แต่เขามองแล้วยังรู้สึกขวางหูขวางตา ทว่าไม่ได้พูดอะไร แค่ในใจไม่สบอารมณ์ สีหน้าก็ดำทะมึน
“เอ๊ะ? เด็กคนนี้เป็นใคร ทำไมหน้าตาถ
