สของเขาจริงหรือ?
เขาชำเลืองมองเธอ ขยับปากพูดว่า “ยมราช” เสียงใสเป็นเอกลักษณ์ของเด็กอายุสามสี่ขวบ
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็หน่ายใจ และไม่ถามอะไรอีก เดิมทีคิดจะไปตลาดมืด แต่ตอนนี้มีเด็กน้อยคนนี้เพิ่มมา ดูท่าคงไม่เหมาะจะออกไปสักเท่าไร ดังนั้นจึงยิ้มถามว่า “เช่นนั้นยมราชน้อย เจ้าหิวหรือยัง อยากกินอะไรหรือไม่?”
………………………………………………….
ตอนที่ 824 พักห้องเดียวกับเจ้า
“อืม” เขาพยักหน้าพร้อมมองเฟิ่งจิ่ว บนใบหน้าเล็กที่ละเอียดลออปรากฏสีแดงเรื่อน่าสงสัย ดวงตาฉายประกาย ก่อนจะยื่นมือออกมาหาเธอ
เฟิ่งจิ่วเห็นเช่นนี้ก็ยิ้มๆ ก้มตัวลงอุ้มเขาขึ้นมา “ให้เจ้าขี่บนม้าขาวตัวนี้เป็นอย่างไร?” ใครจะรู้ เพิ่งสิ้นเสียงเด็กน้อยที่เธอกอดไว้ในอ้อมแขนกลับโอบคอเธอไว้แน่น
“ไม่ขี่ม้า”
“ก็ได้ ข้าอุ้มเจ้าเดินไปได้สินะ?” เธอคิดว่าเด็กน้อยอายุสามสี่ขวบกลัวม้าขาวตัวใหญ่ที่ท่าทางประหลาดเช่นเหล่าไป๋
เด็กน้อยซบลงบนไหล่ของเธอ สองแขนกอดคอเธอไว้แน่น ภายในดวงตาเป็นประกายคู่นั้นฉายแววแปลกๆ รอยยิ้มคลี่ออกตรงมุมปากโดยที่ไม่มีใครสังเกต
เฟิ่งจิ่วให้เหล่าไป๋กลับไปก่อน ส่วนตนเองโยนขนนกบินออกไป และพาเด็กน้อยไปดูที่ห้องครัวเสียหน่อยว่ามีอะไรกินบ้าง หลังหยิบอาหารมาบางส่วนก็กลับอาศรม มานั่งบริเวณโต๊ะหินใต้ต้นไม้
“เอาละ นั่งลงเถอะ! กินอะไรไปก่อน จากนั้นค่อยมาคุยกับข้าดีๆ” เธออุ้มเด็กน้อยมานั่งบนโต๊ะหิน แล้วหยิบอาหารที่นำมาจากห้องครัวออกจากในห้
