นจับชู้กันแน่?
ลูกชายหลานชายก็โตกันหมดแล้ว ทำไมถึงยังไม่มีสมองอีก?
จูหย่งหนิงพูดอะไรบางอย่าง แต่คนอื่นได้ยินไม่ชัดนัก
“จูหย่งหนิง เจ้าพูดอะไร? พูดให้มันดัง ๆ หน่อยซิ!” ผู้อาวุโสเชิดปลายคางขึ้นขณะกล่าวเสียงดัง
“ข้าจะพูดอะไรได้ล่ะขอรับ?” จูหย่งหนิงตีหน้าเย็นชา “พอข้าบอกว่าจะปลดเมียบ้าคนนี้ พวกท่านก็ไม่ให้ปลด ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า นางชวนข้าทะเลาะอยู่ได้ทุกวัน ข้าจะทำอย่างไรได้?”
“ข้า…” ผู้อาวุโสพูดไม่ออก “ข้าไม่ให้เจ้าปลดก็เพราะหวังดีกับเจ้าน่ะสิ ลูกหลานโตกันหมดแล้วนะ…”
“ท่านคิดว่าดีก็แต่งนางกลับไปสิขอรับ”
ผู้อาวุโส “…”
เมียแบบนี้ เขาเองก็รับไม่ไหวเหมือนกัน!
“อะแฮ่ม!” เจ้าหน้าที่กระแอมขึ้นมาแล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องพูดอีกแล้ว ข้าแค่อยากถามพวกเจ้าว่าพวกเจ้ายังอยากจัดการเรื่องนาน้ำอยู่ไหม?”
จูหย่งหนิงนิ่งเงียบ
หญิงปากสว่างชะโงกหน้าเข้ามาพูด “จัดการนาน้ำอะไรอีกล่ะเจ้าคะ? เขาจะปลดข้าไม่ใช่รึ ก็ให้เขาปลดไปสิ…ไม่อยากใช้ชีวิตต่อไปแล้ว ยังจะต้องทำอะไรอีก? แน่จริงก็ให้เขาปลดข้าสิเจ้าคะ จะได้ต่างคนต่างไป ไม่ต้องอยู่ด้วยกันแล้ว…”
“เจ้าหุบปากไปเดี๋ยวนี้!” ผู้อาวุโสบันดาลโทสะ ตวาดมาว่า “เจ้าเอาแต่หาเรื่องอยู่ได้ทั้งวัน เจ้าลองเบิ่งตาดูเสียบ้างว่าทำให้สามีตกอยู่ในสภาพไหนแล้ว? แล้วดูลูกชายเจ้า ลูกสะใภ้เจ้า หลานชายเจ้า ตอนนี้พวกเขายังกล้าเงยหน้าขึ้นมามองคนในหมู่บ้านอยู่ไหม?”
ถูกผู้อาวุโสเอ่ยถึงเ
