็ชักเท้าเดินคอตกกลับเข้าไปในเรือน
เย่อวี๋หราน หลี่ซื่อ จูเหล่าโถว และจูปาเม่ยพบเจอคนอื่นในหมู่บ้านตลอดทาง พูดคุยทักทายกันเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าจูเหล่าโถวคิดไปเองหรือไม่ เขามักรู้สึกอยู่ตลอดว่าสายตาคนอื่นยามมองมาที่เขาค่อนข้างประหลาด เหมือนบนหัวเขามีสีเขียวอย่างนั้นแหละ
เขาพลันนึกเสียใจทีหลัง ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ เขาคงไม่ออกมาแล้ว
“เอ๊ะ นั่นจูต้าเหนียงใช่ไหม?”
ใครบางคนตาดี มองเห็นเงาคนมาแต่ไกล
“ใครนะ? หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มาแล้ว?” หญิงปากสว่างที่นั่งอยู่บนพื้นและสงบอารมณ์ลงได้แล้วกระโดดขึ้นมาอีกครั้ง “หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นอยู่ที่ไหน?”
เส้นทางที่มาจากในหมู่บ้านอาจมีหลายสาย แต่ล้วนมุ่งมาทางเดียวกัน หญิงปากสว่างจึงมองเห็นเงาร่างของเย่อวี๋หรานอย่างรวดเร็ว
“นางเฒ่าเจ้าเล่ห์ ข้าขอสู้ตายกับเจ้า!”
หญิงปากสว่างคำราม พุ่งผ่านฝูงชนตรงมาหาเย่อวี๋หราน
เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสคาดไม่ถึงว่านางจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้จึงตกใจไปตาม ๆ กัน ร่ำร้องว่า “ขวางเอาไว้สิ! ตายหมดแล้วเรอะ พวกเจ้ายังไม่รีบขวางนางเอาไว้อีก!”
เย่อวี๋หรานกำลังพูดคุยอยู่กับพวกหลี่ซื่อ ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากข้างหน้าจึงตวัดสายตามองมา
แล้วก็เห็นเงาร่างเปื้อนโคลนร่างหนึ่งวิ่งตรงมาทางนี้
คันนาเพิ่งก่อขึ้นมาใหม่ เวลาปักดำบางครั้งก็จะทำให้น้ำกระฉอกขึ้นมาบนคันนา
อีกฝ่ายโชคไม่ดีนัก เท้าลื่นโคลนไถลลงไปในนาน้ำข้าง ๆ
พรืดดด
ครึ่งร่างแช่อยู่ในน้ำ
คนท
