ี่ตามมาอึ้งค้างอยู่กับที่
เย่อวี๋หรานก็เช่นกัน “…”
นางจำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ว่าโชคแบบนี้…
กานอี้เซียนที่อยู่ในศาลเจ้ากระแอมเบา ๆ อย่างละอายใจ “อะแฮ่ม!”
เขาไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่ไม่ชอบคนที่ทำตัวเกะกะระราน เที่ยวหาเรื่องคนอื่นไปทั่วก็เท่านั้นเอง!
โดยเฉพาะหญิงปากสว่างผู้นั้น ขนาดเขาที่เป็นเทพเซียนได้มาเห็นสิ่งที่นางทำตลอดทั้งวันแล้วก็อดจะรังเกียจไม่ได้…เจ้าทำเรื่องที่คนทำหน่อยไม่ได้เรอะ เหตุใดจึงเอาแต่ทำเรื่องที่คนไม่ทำกันแบบนั้น?
หญิงปากสว่างปีนขึ้นมาจากนาน้ำ นอกจากร่างเปื้อนโคลน แม้แต่ใบหน้าก็ยังเปรอะเปื้อนจนไม่อาจมองตรง ๆ
“อุ๊บ…”
ไม่รู้ว่าใครที่หลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ไหว
หญิงปากสว่างที่อับอายอยู่เป็นทุนเดิมจึงบันดาลโทสะ แผดเสียงลั่นว่า “หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์! เจ้ากล้าทำร้ายข้าแบบนี้ ข้าขอสู้ตายกับเจ้า!”
เพิ่งสิ้นเสียง เท้าที่เพิ่งจะยืนได้มั่นคงก็มีอันต้องไถลลื่นล้มลงอีกครา
พรืดดด
ปีนขึ้นมาได้ก็ลื่นล้มลงไปอีก
พรืดดด
ปีนขึ้นมาแล้วก็ไถลลงไปอีกรอบ
พรืดดด
ล้มลงติดต่อกันอยู่หลายครั้ง
กานอี้เซียนออกตัว ‘ข้าบริสุทธิ์นะ คราวนี้ข้าไม่ได้เป็นคนทำจริง ๆ!’
คราวนี้ในบรรดาคนที่กำลังล้อมดูอยู่มีคนอดใจไม่ไหวมากกว่าเดิม
“คิก…”
“ฮ่า ๆๆๆ…สภาพนางตลกชะมัด!”
……
จูปาเม่ยก็ยิ้มพลางพูดว่า “ท่านแม่ ต้องเป็นเพราะสวรรค์ทนมองไม่ได้ จึงบันดาลให้กรรมตามสนองแบบที่คนพูดถึงกันใช่ไหมเจ้าคะ?”
“ไอ้หยา เจ้าเด็กคนนี้ ถ
