่างเชื่อฟัง ทำไมแต่ละคนถึงถามว่าเธอมีที่มาอย่างไร?
“ล้อเล่นกระมัง? เจ้าหามาเอง? ขนนกเคลือบหลากสีชิ้นนั้นสิบผู้มีพรสวรรค์แห่งสำนักศึกษาต่างก็เพ่งเล็ง! พวกเขายังหาคะแนนคุณงามความดีหนึ่งล้านแปดแสนไปแลกไม่ได้ มือใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักศึกษามาอย่างเจ้าไม่ถึงเดือนก็หามาได้แล้ว? พูดไปใครจะเชื่อ?”
มุมปากเฟิ่งจิ่วกระตุก มือใหม่? เธอถูกเรียกว่ามือใหม่อีกแล้ว แม้เป็นมือใหม่แต่ก็ไม่ได้ใหม่จริงๆ นี่?
“เจ้านี่เดิมทีข้าได้มาเอง ขนนกชิ้นนี้ข้าหยดเลือดแสดงความเป็นเจ้าของแล้ว เรื่องราวชัดเจนพวกเจ้าไม่เชื่อข้าก็หมดหนทาง แต่พวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับข้า?” คนพวกนี้ เธอแลกขนนกมาง่ายๆ หรือ? ขนนกชิ้นนี้เสียคะแนนคุณงามความดีไปหนึ่งล้านแปดแสน เธอก็น้อยใจนะ!
ทว่าทุกคนได้ยินคำพูดนี้ก็โกรธ แต่ละคนมองหนุ่มน้อยตรงหน้าที่ยังมีสีหน้าไร้เสียงสาและน้อยอกน้อยใจด้วยความขุ่นเคือง
“ทำไมจะไม่เกี่ยว? พวกเราแลกไม่ได้ นักเรียนเข้าใหม่จากสำนักยาเช่นเจ้ากลับแลกได้ หากไม่ใช่เส้นสายจะเป็นอะไรได้?”
“ใช่ ของล้ำค่าที่สิบผู้มีพรสวรรค์ในสำนักศึกษายังแลกไม่ได้ มือใหม่อย่างเจ้ากลับได้มา จะไม่เกี่ยวกับพวกเราได้หรือ?”
“รุ่นพี่โจวบอกว่าอยากแลกขนนกเคลือบหลากสีชิ้นนี้มาตั้งแต่เข้าสำนักศึกษา เพื่อขนนกชิ้นนี้ตอนที่ฝึกบำเพ็ญอย่างหนัก นางยังขยันหาคะแนนคุณงามความดีอีก เจ้าคิดว่าหากนางรู้ว่าขนนกชิ้นนี้ที่ถูกใจมีมือใหม่ได้ไป นางจะเจ็บใจส
