บทที่ 713 ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก
หลิ่วซื่อคาดคั้นกับต้าเป่าว่า เขาไม่อยากเป็นลูกชายของนางอีกแล้วเพราะแผลบนศีรษะคราวก่อนใช่หรือไม่?
อย่าคิดว่านางโง่ถึงจะได้ไม่สังเกตว่าตั้งแต่ลูกชายคนโตได้รับบาดเจ็บไปคราวนั้น ลูกชายทั้งสองก็พยายามเลี่ยงนาง
ในที่สุดต้าเป่าก็เข้าใจเสียทีว่ามารดาพูดถึงเรื่องอะไร แต่พอได้ยินคำตัดพ้อต่อว่าหลังจากนั้นของมารดาแล้ว เขาก็ทั้งอ่อนใจและเศร้าใจในคราวเดียวกัน
เดิมทีก็ไม่ได้มีเรื่องอะไร ไฉนพอมารดาเขาเป็นคนพูดกลับกลายเป็นมีเรื่องไปเสียได้?
มารดาของเขาจะคิดหาเรื่องให้น้อยลงหน่อยไม่ได้เลยหรือ?
“ท่านแม่…ท่านเลี้ยงกระต่าย เลี้ยงหมู ไม่ยุ่งหรือขอรับ?” ต้าเป่าถามอย่างระมัดระวัง
“ยุ่งสิ ทำไมจะไม่ยุ่ง? ถ้าไม่ใช่เพื่อพวกเจ้าสองคน ข้ากับพ่อเจ้าจะยุ่งขนาดนี้ไหม? พวกข้าทำไปเพื่อพวกเจ้าทั้งนั้น…” หลิ่วซื่อพล่ามยาวอีกคำรบ
นางตัดพ้อว่าเย่อวี๋หรานปฏิบัติต่อลูก ๆ อย่างไม่ยุติธรรม งานที่ทำเงินได้ยกให้ครอบครัวจูซื่อ งานที่มีหน้ามีตาก็ยกให้จูซาน มีแต่ครอบครัวของนางที่ไม่ได้อะไรเลย ได้แต่ทำงานหนักงานสกปรก
ต้าเป่าหนักใจ “ท่านแม่ กระต่ายพวกนั้น…ครอบครัวพวกเราได้ส่วนแบ่งเยอะที่สุดแล้วไม่ใช่หรือขอรับ?”
เขาอยากเตือนสติมารดาว่าท่านย่าไม่ได้ ‘อยุติธรรม’ อย่างที่มารดาคิด ทว่าลูก ๆ แต่ละคนมีเงื่อนไขไม่เหมือนกัน ท่านย่าจะสนับสนุนก็ต้องดูว่าคนผู้นั้นมีความสามารถจะทำเรื่องนั้นหรือไม่
ยามน
