ี้การค้าอาหารของครอบครัว ที่เป็นเนื้อสัตว์กว่าครึ่งก็รับมาจากบิดามารดาของเขาทั้งนั้น แล้วจะไม่ได้เงินได้อย่างไร?
มารดาของเขาเอาแต่จับจ้องเรื่องดี ๆ ของคนอื่น แต่กลับไม่เคยคิดว่าตัวเองได้รับอะไรมาแล้วบ้าง
“ใครบอกว่าพวกเราได้ส่วนแบ่งเยอะที่สุด? ข้าเลี้ยงกระต่ายพวกนั้น ดูแลพวกมันมาอย่างยากลำบาก สุดท้ายกลับเป็นอาสะใภ้สี่ของเจ้าที่ได้เงินไป…” พูดไปพูดมาก็พูดจาให้ร้ายหลี่ซื่อ
แม้แต่ละครั้งที่คิดบัญชี หลี่ซื่อล้วนบอกกล่าวอย่างละเอียดชัดเจน แต่ผู้ใดจะทราบว่าหลี่ซื่อไม่ได้ทำอะไรตุกติก?
หลี่ซื่อเป็นคนทำบัญชี นางเป็นคนจัดการเองทั้งหมด ถ้านางจงใจหักออกไปเล็กน้อย ผู้ใดจะไปรู้?
“ท่านแม่ ท่านทำบัญชีของท่านเองไว้อีกเล่มก็ได้แล้วไม่ใช่หรือขอรับ?” ต้าเป่าช่วยออกความคิด
“ถ้าข้าทำเป็น ยังจะต้องให้เจ้าบอกอีกรึ? เพราะข้าทำไม่เป็นน่ะสิถึงได้ถูกคนอื่นกลั่นแกล้ง”
ต้าเป่า “…”
ตอนแรกอาสะใภ้สี่ก็ทำไม่เป็น แต่มาเรียนรู้เอาทีหลังเหมือนกันไม่ใช่หรือขอรับ?
ต้าเป่าไม่กล้าเสนอตัวช่วยทำบัญชีให้
เมื่อก่อนเขากับเอ้อร์เป่าเคยช่วยทำแล้ว มารดาของเขาเอาแต่บอกให้เขาลงบัญชีเพิ่มให้ครอบครัวตัวเอง ทำเหมือนกับว่าถ้าไม่ดึงของส่วนกลางมาเป็นของตัวเอง พวกเขาก็จะเสียเปรียบอย่างนั้นแหละ
ยังตำหนิเขากับเอ้อร์เป่าว่าโง่ เรื่องเอาเปรียบคนอื่นแบบนี้ก็ทำไม่เป็น
เฮ้อ…
ต้าเป่ายังจะพูดอะไรได้?
ครั้งนั้น ต้าเป่าไปเข้าห้องสุขานานไปสักนิดก็ได้แ
