ผลบนศีรษะกลับมา ครั้งนี้เอ้อร์เป่าสังเกตว่าพี่ชายไปนานเกินไปแล้วก็ชักจะนั่งไม่ติด
“อาเจ็ด พี่ใหญ่ไปปลดทุกข์เบากระมัง? ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก? เขาคงไม่ได้ตกส้วมไปแล้วหรอกนะ? ไม่ได้การ ข้าต้องไปดูสักหน่อยแล้ว!”
ว่าแล้วก็วิ่งออกไปข้างนอก
“เจ้ารอหน่อย ข้าไปด้วย” จูชีวางตำราลงแล้วรีบวิ่งตามมา
ซานเป่ากับซื่อเป่าก็ตามมาเช่นกัน “รอด้วย พวกข้าไปด้วย”
จูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยที่กำลังปักผ้าอยู่ข้าง ๆ ต่างพากันอมยิ้ม
“เอ้อร์เป่าติดพี่เกินไปแล้ว ต้าเป่าเพิ่งไปได้ไม่นานก็ตามไปหาคนเสียอย่างนั้น”
“จะสนไปทำไม? พวกเขาพี่น้องสนิทกันน่ะสิ”
……
หลินซานเม่ยส่งสายตาให้หลินซื่อเม่ย พลางสะกิดแขนอีกฝ่ายเบา ๆ: พูดสิ อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่รีบพูดเร็วเข้า
หลินซื่อเม่ยลอบทอดถอนใจ แต่นางก็รู้ว่าพี่สาวถึงวัยนั้นแล้ว หลี่ฉินกับแม่นางเสินในตำบลผู้นั้นทยอยหมั้นหมายกันไปแล้ว แต่พี่สามของนางกลับยังไร้วี่แวว
เรื่องนี้ดูเหมือนว่าคนตัดสินใจคือพี่รองของพวกนาง แต่คนที่มีอำนาจตัดสินใจอย่างแท้จริงคือจูต้าเหนียงต่างหาก
จูต้าเหนียงไม่ออกปาก พี่รองหรือจะกล้า?
พวกนางยังไม่อยากทำให้ชีวิตอันสงบสุขที่หาได้ยากของพี่รองต้องพลอยมาวุ่นวายไปเพราะเรื่องนี้
“มีอะไรรึ? พวกเจ้าสองคนมองตากันแบบนั้นทำไม?” จูปาเม่ยเงยหน้าขึ้นมาเห็นความเคลื่อนไหวเหล่านั้นของอีกฝ่ายพอดีจึงถามขึ้นอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไร ก็แค่…” หลินซานเม่ยรู้ส
