่น”
“มีเหตุผล ๆ”
……
แทบไม่มีใครจริงจังกับ ‘การหยอกล้อ’ ของหลี่ซื่อ แต่เรื่องนี้กลับทิ้งร่องรอยเอาไว้ในใจหลิ่วซื่อ
นางอดนึกถึงเรื่องที่นางอยากไปอยู่เป็นเพื่อนลูก ๆ เรียนหนังสืออยู่ในตำบล แต่กลับถูกแม่สามีปฏิเสธไปครานั้น แล้วก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่า ซื่อเป่าที่หลี่ซื่อเลี้ยงดูอยู่ตอนนี้ แท้จริงแล้วเป็นลูกของพี่สาม…
สรุปได้ว่าเรื่องราวมากมายพัวพันยุ่งเหยิงอยู่ในใจ ไม่ว่าเรื่องไหนล้วนไม่เป็นดั่งใจ
นางแน่ใจมากว่าเรื่องพวกนี้ไม่ใช่นางคิดมากเกินไป จะต้องเป็นเพราะมีคนคิดร้ายต่อนางแน่นอน
ในครอบครัวสกุลจู ทุกคนล้วนคิดร้ายต่อนาง
ท้ายเรือนสกุลจู
เมื่อต้าเป่าออกมาจากห้องสุขาก็ถูกมารดาดักไว้อีกครั้ง
“ท่านแม่…ท่านมาทำอะไรตรงนี้หรือขอรับ?”
เพียงเห็นมารดา ต้าเป่าก็พลันรู้สึกไม่ดีขึ้นมา
แผลบนหน้าผากคราวก่อนยังไม่หายสนิท ถ้าได้แผลมาอีก เขาคงสิ้นหวังจริง ๆ แล้ว
ยากระปุกละเป็นร้อยตำลึงกระปุกนั้นได้ผลดีอย่างแท้จริง หลังจากทายาไปเพียงหนึ่งเดือน แผลก็ดีขึ้นมาก เหลือเพียงแผลเป็นจาง ๆ เท่านั้น จำต้องค่อย ๆ ทายารักษาต่อไป
ท่านหมอกำชับรายละเอียดที่ต้องระมัดระวังไว้ไม่น้อย ย่าของเขาก็คอยย้ำซ้ำแล้วซ้ำอีกให้เขาระวัง
อาหารรสอ่อน ไม่อาจกินของรสจัดเกินไป แม้แต่น้ำพริกของที่บ้านก็ยังไม่อาจกินได้ สรุปได้ว่า อาหารอันโอชะทั้งหลายล้วนต้องหลีกทางให้แผลบนหน้าผากของเขา เพื่ออนาคต เขาจำต้องอดทนต่อความอยากกินไปก่อนชั่วคราว
ต้า
