บทที่ 711 หมั้นหมาย
“ไม่เป็นไร ท่านทำงานของท่านไปเถอะ มีเวลาค่อยแวะมา ไม่มีเวลาก็ไม่เป็นไร ถ้าข้าว่างแล้ว ข้าแวะไปคุยกับท่านที่บ้านท่านก็ได้”
เหวินฮูหยินไม่เชื่อหรอกว่าเย่อวี๋หรานจะเข้าตำบลมาเพราะเรื่องนี้ แม้สองบ้านจะมีการไปมาหาสู่กัน แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นนั้น
นางยิ้มแย้มรอให้เย่อวี๋หรานเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา
เป็นไปดังคาด ประโยคถัดมาเย่อวี๋หรานก็กล่าวขึ้นมาว่า “ถ้าท่านจะมาก็บอกกล่าวล่วงหน้า บ้านข้ามีแขก มีคนกำลังจะดูตัว ถ้ามาเจอกันเข้าอาจไม่ค่อยเหมาะสมนัก”
“ลูกสาวท่านยังเล็กอยู่ไม่ใช่รึ? ตอนนี้ก็เริ่มดูตัวกันแล้ว?” เหวินฮูหยินใคร่ครวญเล็กน้อยก็พูดต่อไปว่า “ท่านหมายถึงน้องสาวของสะใภ้ห้ากระมัง?”
อย่าเห็นว่าเหวินฮูหยินไม่เคยไปหมู่บ้านทางนั้นมาก่อน แต่ก็ได้สอบถามสถานการณ์ของสกุลจูมาแล้ว
ถ้าเป็นครอบครัวอื่น เลี้ยงดูลูกหลานคนอื่นหลายคนอย่างนั้น นางจะต้องไม่เห็นด้วยที่เหวินเหรินซานไปต้องตาลูกสาวอีกฝ่ายแน่นอน แต่สกุลจูไม่เหมือนกัน ทั้งมีซิ่วไฉ ทั้งยังทำการค้าร่วมกับคนอื่น ต่อให้ต้องเลี้ยงดูลูกสาวหลานสาวคนอื่น ก็ได้แต่พูดว่าพวกเขามีปัญญาเลี้ยง มีความสามารถที่จะทำเช่นนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เด็กสาวที่เหวินเหรินซานหมายปองยังมีบิดามารดา เรื่องปากท้องของครอบครัวหลี่ฉินก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสกุลจู
“ไม่ใช่อย่างนั้น เป็นคนอื่นต่างหาก ลูกสาวบุญธรรมของข้าเอง” เย่อวี๋หรานยิ้มแย้มบอกอีกฝ่ายเป็นนัยว่า หา
