บทที่ 710 ข้าคิดว่าเจ้าให้สิ่งนั้นเป็นของขวัญจะดีมาก
“ในเมื่อมีเหตุผล เจ้าก็ต้องให้เวลาข้าสักหน่อย ให้ข้ากลับไปปรึกษากับผู้ใหญ่ที่บ้านใช่ไหม?” แท้จริงแล้ว หลิวเจี้ยนถงต้องการยื้อเวลาให้ตนเองได้ใช้ความคิด
“อืม จำเป็นต้องใช้เวลาจริง ๆ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงกันตามนี้ พอออกไปแล้วก็ไม่ต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกใครอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่อาจเอาไปพูดกับอาจารย์กับแม่ของเจ้า รู้แค่พวกเราสองคนก็พอแล้ว จะได้ไม่มีข่าวลือเล็ดลอดออกไปทำให้พี่เจ้าเสียหาย รอให้ข้ากลับบ้านไปคุยกับผู้ใหญ่ก่อน ข้าค่อยให้คำตอบเจ้าอีกที”
“ตกลง”
เสินกวงจี้ไม่คิดว่าจะมีปัญหาตรงไหนจึงตอบตกลง
เดิมทีเข้าใจว่ามารอบนี้ก็จะได้รับคำตอบ คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายยังต้องไปปรึกษาคนในครอบครัวอีก แต่เรื่องนี้ไม่ว่าจะใคร่ครวญจากมุมไหนก็ไม่ผิด
เฮ้อ…
เสินกวงจี้ถอนหายใจ ได้แต่นึกยินดี โชคดีที่ตอนเขามาไม่ได้บอกใครเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ก็น่ากระอักกระอ่วนใจแล้ว!
เมื่อจูชีทราบข่าวการกลับมาของหลิวเจี้ยนถง เขาก็อยากเข้าตำบลมาพบอีกฝ่ายทันที
“ฟ้ามืดขนาดแล้วจะออกไปทำไม? ถ้าเจ้าอยากไปก็ไม่ต้องร้อนใจไปตอนนี้ พรุ่งนี้เช้าค่อยไปกับต้าเป่าเอ้อร์เป่า” เย่อวี๋หรานขวางเขาเอาไว้ นางกล่าวว่า “พอดีเลย แม่จะไปบ้านเหรินซานพอดี พวกเราก็ไปด้วยกันนี่แหละ”
“ท่านแม่ ท่านไปบ้านเหรินซานทำไมขอรับ?”
เย่อวี๋หรานเหลือบตามองเขา “เรื่องส่วนตัวของเขา อย่าถามมาก”
“อ้อ” จูชีขานรับ
