บทที่ 709 ท่านไม่อยากเป็นพี่เขยของข้างั้นหรือ?
อิจฉาริษยาไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าไม่มีความสามารถแบบคนเขา จะอิจฉาริษยาอย่างไรก็ยังไม่มีอยู่ดี
หลิวเจี้ยนถงนึกทอดถอนใจ แล้วเปลี่ยนไปสนใจเรื่องอื่น
บางครั้งคนเราก็เป็นเช่นนี้เอง ถ้าคนอื่นบังคับให้เจ้ารับมา เจ้ายิ่งรู้สึกว่านั่นไม่ใช่ของดีอะไร ไม่อยากได้ แต่ถ้าอีกฝ่ายถอดใจไปอย่างง่ายดาย เจ้าก็จะคอยพะวงนึกถึงแต่เรื่องนั้น…ของสิ่งนั้นดีกว่าสิ่งที่ข้าอยากได้อีกหรือ?
ส่งสหายร่วมสำนักออกไป จัดการความเรียบร้อยภายในห้องเสร็จแล้ว หลิวเจี้ยนถงที่ตั้งใจว่าจะพักผ่อนก็นึกถึงเรื่องมงคลที่อาจารย์เสินมาเป็นพ่อสื่อขึ้นมาอีกครา
ตกลงเป็นใครกันนะ?
ทำให้อาจารย์รับปากได้ ฐานะคงไม่แย่กระมัง?
ถ้าอีกฝ่ายฐานะดี แต่ตนเองปฏิเสธไปแล้ว เขาก็คงต้องเสียดายไปทั้งชีวิตเลยน่ะสิ?
ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากรู้ว่าคู่หมายที่อาจารย์เสินกล่าวถึงคือใคร
เวลานั้นเอง เสินกวงจี้ก็ยื่นศีรษะเข้ามาในห้อง
“กวงจี้? เจ้าทำอะไรน่ะ?”
“ฮิฮิ! ข้าแค่มาดู มาดูเฉย ๆ…” เสินกวงจี้ย่อมไม่กล้าพูดว่าเขามาดู ‘ว่าที่พี่เขย’ อยู่แล้ว
เขายังนับว่าฉลาด ไม่ได้มามือเปล่า แต่นำอาหารจากในครัวมาด้วย
“มันเทศที่ท่านย่าข้าย่างเอง หวานมากเลยนะ!”
เสินกวงจี้กล่าวพลางส่งมาให้
หลิวเจี้ยนถงมีใจอยากใกล้ชิดกับเขาอยู่แล้วจึงรับมาชิมคำหนึ่ง “อืม หวานมาก เป็นของที่ซุ่นเต๋อส่งมาใช่ไหม?”
“ที่บ้านซุ่นเต๋อส่งมาให้ ตอนนี้ข
