บทที่ 706 เขาต้องการอะไร?
เสินอิงอวี่พลันว้าวุ่นใจ “ท่านแม่ ข้าไม่รู้จักศิษย์พี่หลิว ข้าจะรู้ได้อย่างไรเจ้าคะว่าเขาดีหรือไม่ดี?”
คราวก่อนเมื่อเอ่ยถึงจูชี นางยังหน้าแดงด้วยความขัดเขิน แต่พอเป็นหลิวเจี้ยนถง ในใจกลับสัมผัสได้เพียงความแปลกหน้า
ถึงนางจะเคยถามเสินกวงจี้และพอทราบว่าอีกฝ่ายเป็นคนอย่างไร แต่ก็ไม่ได้รู้จักลึกซึ้ง
ใคร่ครวญไปมาก็ยังไม่เห็นภาพที่ชัดเจนของคนผู้นี้
เสินฮูหยินรู้สึกว่าไม่สู้ดีเสียแล้ว “พ่อกับแม่เลือกให้เจ้าย่อมต้องดีอยู่แล้ว เจ้าบอกมาเถอะว่าเรื่องนี้เจ้ารับได้ไหม?”
แม้แต่หน้าก็ยังไม่แดง นี่เป็นการแสดงออกว่าไม่สนใจชัด ๆ เลยไม่ใช่รึ?
เฮ้อ นางเสียใจจริง ๆ หากรู้แต่แรกว่าจะเป็นเช่นนี้ ตอนนั้นนางไม่น่าเอ่ยถึงเรื่องจูชีต่อลูกสาวเลย
ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ไม่ใช่ ‘คนแรก’ แล้ว ความรู้สึกย่อมจะต่างออกไป
“ยังมีอะไรที่รับไม่ได้ด้วยล่ะเจ้าคะ ข้าเชื่อท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านไม่มีทางทำร้ายข้าอยู่แล้ว” เสินอิงอวี่ชะงักไปครู่หนึ่งก็พูดว่า “เรื่องนี้ พวกท่านตัดสินใจเถอะเจ้าค่ะ”
เสินฮูหยินรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเสียแล้ว สาเหตุที่นางอยากถามความเห็นของลูกสาวก็เพราะหวังว่าในภายภาคหน้าลูกสาวกับสามีจะรักใคร่ให้เกียรติ เชื่อใจซึ่งกันและกัน
หากลูกสาวออกเรือนให้หลิวเจี้ยนถงไปทั้งที่มีใจเป็นอื่น วันหน้านางยังจะร่วมชีวิตกับหลิวเจี้ยนถงอย่างมีความสุขได้หรือ?
“อิงอวี่ เจ้าบอกแม่มาตามตรง เจ้ายังคิดถึ
