ม่นานนักเธอก็ขมวดคิ้วขึ้นมา พึมพำว่า “เอาท่อนไม้ออกไป…”
ขณะยื่นมือไปขยับ กลับได้ยินเสียงบางคนสูดหายใจหนักหน่วง ทั้งร่างก็หดเกร็งขึ้นมาพร้อมกัน
“หือ?” เธอกะพริบดวงตาที่มองเห็นไม่ชัดเจนเท่าไหร่ ก่อนจะโน้มไปใกล้หน้าเขาราวเด็กน้อยขี้สงสัย “ท่านเป็นอะไร?”
เจ้าตำหนักยมราชรู้สึกแต่ว่าบางจุดขยายตัวเสียจนเจ็บปวด เมื่อมองสาวน้อยที่มีสีหน้างุนงงและป่วยการจะสอนสั่งในอ้อมแขนอีกที เขากัดฟันกรอดพลางอุ้มนางขึ้นมา
“เจ้าแกล้งข้า!”
………………………………………………….
ตอนที่ 470 ปรารถนาในความงาม
เฟิ่งจิ่วที่ทั้งร่างโดนอุ้มลอยเตะสองขา พลางหัวเราะคิกคัก “ข้าไม่ได้แกล้งท่าน…”
“แกล้งสิ!”
เฟิ่งจิ่วที่โดนอุ้มเดินไปยังห้องด้านในขยี้ดวงตาพร่ามัว เมื่อเห็นรูปโฉมหล่อเหลาและเต็มไปด้วยเสน่ห์เยี่ยงบุรุษตรงหน้า เธอพยักหน้า พูดอย่างเป็นปกติว่า “อืม แกล้งสิ”
ทว่าเวลาต่อมา ท่าทางปกตินั้นก็เปลี่ยนไป เธอยิ้มได้ราวกับเด็กน้อยซุกซน สองมือลูบไล้สะเปะสะปะบนร่างชายหนุ่ม “ท่านอา แกล้งคนใช้แค่ลมปากไม่ได้ ต้องใช้มือเท้าด้วย มาๆๆ ข้าขอลูบคลำกล้ามเนื้อบนร่างท่านหน่อย ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบท่านข้าก็อยากลูบไล้กล้ามเนื้อท่านแล้ว แหะๆๆ…”
ได้ยินเช่นนี้ แววตาเจ้าตำหนักยมราชยิ่งล้ำลึก มุมปากกลับยกขึ้นมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขามองสาวน้อยในอ้อมแขนที่เมามายจนแยกทิศแยกทางไม่ออกพลางบอกว่า “อ้อ? ที่แท้เจ้าคิดลามกกับข้าตั้งแต่ในป่าเก้าหมอบแล้ว”
“แหะๆ ข้าแค่คิด…”
