บทที่ 704 หนึ่งในคนที่รวยที่สุดในสกุลจู
แน่นอนว่าเมื่อคนอื่นส่งของขวัญมาให้ ฝ่ายผู้รับก็ต้องส่งของขวัญตอบแทนกลับไป
มีให้มีรับ ความสัมพันธ์จึงจะสามารถเพาะสร้างขึ้นมาได้
ทุกครั้งเย่อวี๋หรานจะเป็นคนตรวจสอบด้วยตนเอง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด
“ใช่ขอรับ ก็คือเขา อาสะใภ้สี่จำได้ด้วย” เอ้อร์เป่าประหลาดใจ
“แน่นอนสิ เขาเป็นบัณฑิตเชียวนะ ข้าก็ต้องจำได้อยู่แล้ว” หลี่ซื่อกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “นี่เป็นข่าวดีจริง ๆ อาเล็กของพวกเจ้ากังวลใจเรื่องนี้มาตลอด เจ้ารีบไปบอกเขาเถอะ ทำให้เขาดีใจสักหน่อย”
“อ้อ จริงด้วย” เพิ่งพูดจบ หลี่ซื่อก็นึกขึ้นมาได้ “ยังมีคุณชายเยี่ยนอีกคนไม่ใช่รึ? พวกเจ้าได้ข่าวของคุณชายเยี่ยนบ้างไหม?”
เวลานั้น ต้าเป่าก็เดินเข้ามาจากข้างนอก
เขาพูดว่า “คุณชายเยี่ยนไม่ใช่คนตำบลอันจิ่ว การสอบฝู่ซื่อเพิ่งจะเสร็จสิ้นลงเมื่อไม่นานมานี้ ข่าวจึงไม่ได้มาถึงไวขนาดนั้น แต่ข้าคิดว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะขอรับ ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะอาเล็กสอบได้ดีเป็นพิเศษ ที่หนึ่งของเสี้ยนซื่อก็คงเป็นของเขาแล้ว”
“แบบนั้นก็ดีแล้ว สอบผ่านทุกคนถึงจะเป็นข่าวดี! ข้าไปหาย่าของพวกเจ้าดีกว่า ไปถามว่าต้องเตรียมของขวัญแสดงความยินดีเอาไว้หรือไม่” หลี่ซื่อย่อมอยากให้คนใกล้ชิดของจูชีมีถงเซิงหรือซิ่วไฉเพิ่มมาหลาย ๆ คน คนเหล่านี้ก็คือเส้นสายทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?
คนไม่จำเป็นต้องมาเอง แต่ของขวัญจำเป็นต้องส่งไปให้
จูชีกำลังเล
