่านิทานให้ซานเป่ากับซื่อเป่าฟังอยู่ในเรือนหลังใหม่ ครั้นได้ยินข่าวที่เอ้อร์เป่านำมาบอกก็ยิ้มออกมาด้วยความยินดี “ยอดเยี่ยมไปเลย! ในที่สุดศิษย์พี่ก็สมหวังแล้ว!”
จะทึ่มแค่ไหน เขาก็ทราบว่าครอบครัวหลิวเจี้ยนถงฐานะไม่ดี การส่งเขาเรียนหนังสือจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
ตัวเขาเองก็เป็นเช่นเดียวกัน พากเพียรเรียนหนังสือท่องตำราถึงเพียงนั้น ทำไปเพื่ออะไรกัน?
ล้วนเป็นเพราะกลัวว่าที่บ้านจะส่งเรียนเสียเปล่า สอบไม่ผ่านไม่ใช่หรือ?
“ฮิ ๆๆ…อาจารย์เสินบอกว่าศิษย์พี่โชคดี เจอโจทย์ที่เขาค่อนข้างเชี่ยวชาญก็เลยสอบผ่าน แต่อันดับไม่ดีนัก เกรงว่าคงไม่ได้ไปเข้าร่วมการสอบเยวี่ยนซื่อแล้ว”
“ทำไมล่ะ?” จูชีสงสัย “สอบผ่านฝู่ซื่อแล้วไม่ใช่หรือ? สอบผ่านแล้วก็สามารถสอบรอบเยวี่ยนซื่อได้แล้วนี่”
เอ้อร์เป่าไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จึงบอกให้ต้าเป่าเป็นคนอธิบาย
ต้าเป่ากล่าวว่า “อาเล็ก ไปสอบก็ต้องใช้เงินนะขอรับ ยังแพงกว่าค่าเล่าเรียนของพวกเราเสียอีก”
“อาจารย์พาพวกท่านไปสอบเสี้ยนซื่อ พักด้วยกันห้องละสองคน ทั้งยังเป็นคนรู้จักของอาจารย์ ทุกคนถึงได้ใช้เงินน้อยลง แต่ฝู่ซื่อทำแบบนั้นไม่ได้ อาจารย์ไม่อาจพาคนทั้งกลุ่มไปพักในโรงเตี๊ยมเพื่อศิษย์พี่เจี้ยนถงคนเดียว ศิษย์พี่เจี้ยนถงจึงต้องไปคนเดียว”
“ท่านลองคิดดูนะขอรับ เดินทางไปคนเดียว พักห้องเดี่ยว ต่อให้เป็นโรงเตี๊ยมราคาถูกที่สุด แต่ต้องพักติดต่อกันหลายคืน ก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ อยู่ดี”
“ไม่เ
