พียงแค่นี้ ยังมีค่าเชิญให้คนเขารับรอง ค่าอุปกรณ์เข้าสอบ…ทั้งหมดทั้งมวลนี้ก็ต้องใช้เงินมากกว่ายี่สิบสามสิบตำลึงแล้ว”
“นี่ยังเป็นเพียงฝู่ซื่อ ถ้าเป็นการสอบเยวี่ยนซื่อก็ต้องทบเท่าเข้าไปอีก”
“อาเล็ก ท่านคิดว่าจะมีสักกี่คนที่สามารถจ่ายเงินจำนวนมากขนาดนั้นได้ขอรับ?”
……
หากว่ากันตามความเป็นจริง นับแต่การสอบเสี้ยนซื่อ ฝู่ซื่อ ไปจนถึงเยวี่ยนซื่อ หากไม่มีเงินมากกว่าร้อยตำลึง ก็ต้องอาจตัดใจจากการสอบเพราะความจนล้วน ๆ
จูชีเพียงเข้าร่วมการสอบเสี้ยนซื่อรอบเดียวก็ได้เป็นซิ่วไฉ ไม่รู้ว่าประหยัดเงินที่บ้านไปไม่รู้เท่าไหร่ กอปรกับทุนสมทบผู้มีความเป็นเลิศที่เขาได้รับมา จึงกลายเป็นว่าเขาได้รับเงินจำนวนมากแทนเสียอีก
นี่ยังเป็นหนึ่งในเหตุผลที่พอคนสกุลจูได้ยินว่าจูชีสอบเป็นซิ่วไฉได้ในคราวเดียวก็ตื่นเต้นดีใจขนาดนั้น
ไม่เพียงได้ตำแหน่งซิ่วไฉ ยังประหยัดเงินอีกต่างหาก นี่เป็นเรื่องยอดเยี่ยมไปเลยไม่ใช่หรือ?
จูชีไม่ใช่คุณชายสูงศักดิ์ที่ไม่ต้องทุกข์ร้อนเรื่องเงิน ยามปกติเย่อวี๋หรานจึงสอนเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ให้เขาไม่น้อย สิ่งที่แม้แต่ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็ยังเข้าใจ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่เข้าใจ ดังนั้น เมื่อต้าเป่าเริ่มคำนวณจำนวนเงิน เขาก็พอจะเข้าใจได้แล้ว
ต่อให้ศิษย์พี่เจี้ยนถงสอบผ่าน แต่ปีนี้เกรงว่าไม่อาจสอบต่อไปได้แล้ว เพราะว่าไม่มีเงิน
เงินยี่สิบสามสิบตำลึงนั้นเป็นการสนับสนุนจากคนทั้งครอบครัวแล้ว ต่างคนต่า
