บทที่ 703 ข่าวดี
“ไม่ได้” จูซานส่ายหน้า “กิจการอาหารเป็นแหล่งรายได้หลักของครอบครัวเรา จะไปแตะต้องไม่ได้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะส่งผลกระทบกับที่บ้านมากเกินไป เจ้าคิดว่าด้วยความสามารถของท่านแม่ ยังไม่สามารถทำให้กิจการใหญ่โตกว่านี้งั้นหรือ? เจ้าลืมเรื่องที่สูตรทำชาดถูกคนอื่นแย่งไปแล้วรึ? เรื่องที่ท่านแม่ถูกคนใส่ร้ายจนต้องเข้าคุก เจ้าก็ลืมไปแล้ว? ยังมีนายท่านผู้เฒ่าซุนผู้นั้น เจ้าคิดว่าทำไมเขาถึงต้องถอยมาปักหลักในสถานที่เล็ก ๆ อย่างตำบลอันจิ่วกันเล่า?”
คำถามเหล่านั้นทำให้ประกายไฟในใจของจูอู่ดับลงเสียสนิท
ถ้าเจ้าไร้กำลังสนับสนุนก็ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่กอดก้อนทองไปวิ่งเล่นในท้องตลอด รอให้คนเขามาแย่งชิงไป
เพราะเหตุใดเย่อวี๋หรานจึงพาคนทั้งหมู่บ้านทำนาน้ำไปด้วยกัน ทั้งยังจับมือขายก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศกับพี่เป้าและนายท่านผู้เฒ่าซุนกันเล่า?
ไม่ใช่เพราะกลัวว่าขุมทรัพย์เล็กน้อยในมือจะดึงดูดความสนใจของคนอื่น ถูกคนอื่นแย่งชิงไปหรอกหรือ?
แต่จะรอบคอบระมัดระวังอย่างไร เย่อวี๋หรานก็ยังได้เข้าคุกไปแล้วหนหนึ่ง แล้วจะกล้าทำเรื่องสุ่มเสี่ยงอีกได้อย่างไร ถ้าถูกคนเพ่งเล็งทั้งที่ยังหาเงินไม่ได้ แบบนั้นก็เสียหายหนักแล้ว
ครอบครัวพวกเขามีต้นทุนต่ำ ไม่อาจทำเรื่องสุ่มเสี่ยงเช่นนั้น
“แล้ว…จะทำอย่างไรดี?” จูอู่กล่าวอย่างกลัดกลุ้ม “นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เรื่องนี้จะเอาอย่างไร? ท่านคิดจะไปตายเอาดาบหน้
