คร่งขรึมส่วนคนที่ตามหลังเข้ามาคือองครักษ์เจ็ดคนนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเหยียบเข้ามาในห้องนี้ และเป็นครั้งที่เห็นท่านผู้นำตระกูลนั่งพิงหัวเตียงด้วยท่าทีไม่เลวหลังจากได้ยินว่าเขาหมดสติยังไม่ฟื้น
แม้ในใจจะสงสัยแต่ตอนนี้พวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เพราะสิ่งที่สำคัญกว่าคือเรื่องที่ท่านผู้เฒ่าถูกคนจับตัวไปที่ไหนไม่รู้!
เฟิ่งเซียวเหลือบมององครักษ์เจ็ดคนที่ตามเข้ามา แล้วมองเหลิ่งซวงพลางถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไรถึงรีบร้อนเช่นนี้?”
เหลิ่งซวงชะงักเล็กน้อยสักพัก บอกว่า “ท่านผู้นำตระกูลโปรดฟังข้าน้อยพูดจบก่อน และอย่าเพิ่งเดือดเนื้อร้อนใจ”
เห็นเช่นนี้เฟิ่งเซียวก็พยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วบอกว่า “พูดมาเถอะ! ข้าไม่ใช่เด็กน้อยคงไม่ตื่นตระหนกหรอก” เขารู้สภาพร่างกายตัวเองดี คำพูดเหลิ่งซวงกำลังเตือนว่าไม่ว่าจะได้ยินข่าวคราวเช่นไรก็ต้องสงบเงียบใจเย็น
และเวลานี้เรื่องที่เขานึกถึงได้มีแค่ผู้เฒ่ากับเสี่ยวจิ่ว หรือว่าเกิดเรื่องขึ้นกับพวกเขาสองคน? เสี่ยวจิ่วอยู่ป่าเก้าหมอบต่อให้มีเรื่องข่าวก็ไม่น่าส่งกลับมาถึงไวเพียงนี้ งั้นเหลือแค่ผู้เฒ่า…
นึกถึงคนที่เมื่อเช้าจนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นเขาก็ถอนกายใจออกมาเบาๆ สงบความคิดที่ตึงเครียดไว้แล้วถามว่า “เกิดเรื่องอะไรกับท่านผู้เฒ่ารึ?”
“ท่านผู้เฒ่าถูกคนจับตัวไปเจ้าค่ะ!” เธอมองเฟิ่งเซียวอย่างเป็นกังวลอยู่บ้างด้วยกลัวว่าเขาจะกระวนกระวายใจเ
