้เวลาประมาณสามวัน หากใช้ขาสองข้างเดินไปจริงๆ เดาว่าจะยิ่งนาน รวมไปกลับก็เสียเวลาไม่น้อยเลยกระมัง?
ทว่าเฟิ่งจิ่วที่ได้ยินคำพูดนี้เพียงยกริมฝีปากยิ้มแล้วชำเลืองมองเขา “เจ้าสนใจแค่ตามข้ามาเถอะ” กล่าวจบก็เดินหน้าไปต่อ
ช่วยไม่ได้ หลัวอวี่ทำได้เพียงสาวก้าวเดินต่อไป ไม่รู้จริงๆ ว่านางมีแผนการอะไรกันแน่?
จนกระทั่งทั้งสองออกจากเมืองอวิ๋นเยวี่ย ในสถานที่ไร้ผู้คน เฟิ่งจิ่วพลิกฝ่ามือเรือลำเล็กที่งดงามประณีตก็ปรากฏขึ้น มือโยนไปขยายใหญ่อยู่เบื้องหน้าทั้งสอง หลัวอวี่ที่หอบตามมามองเสียจนดวงตาจ้องเขม็งพร้อมอุทานอย่างไร้เสียง…
………………………………………………….
ตอนที่ 352 เดินทางด้วยเรือเหาะ!
“แม่เจ้า! นี่ นี่อะไรเนี่ย?”
เขาเบิกดวงตาโตมองเรือลำเล็กนั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ จนกระทั่งมีขนาดที่รองรับได้สองคนถึงจะหยุดลง เขาพุ่งไปข้างหน้าในก้าวเดียวทั้งจับทั้งมองเรือเล็กลำนั้นด้วยความประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า
“นี่มันเรืออะไรกัน! ทำจากวัสดุอะไร? ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อน? ด้านในนี้ประณีตนักคล้ายว่าด้านในยังมีห้องอีก? ไม่ใช่กระมัง? คงเป็นแค่ของตกแต่ง?”
เห็นเขาวนรอบเรือลำเล็กอยู่ตรงนั้น ลูบคลำไปทั่วทั้งลำเรืออย่างตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นราวกับเด็กน้อยที่ค้นพบสมบัติ
เฟิ่งจิ่วหยิบหินวิญญาณก้อนหนึ่งจากห้วงมิติมากดเข้าไปยังด้านในช่องตารางเล็กๆ ตรงหัวเรือ จากนั้นเรือเหาะก็ลอยขึ้นมา สำหรับเรือเหาะนอกจากใช้หินวิญญาณ
