มุมปากเธอก็ยกยิ้มขึ้นน้อยๆ ประกายประหลาดฉายผ่านในดวงตา เพียงได้ยินเสียงเอื่อยเฉื่อยที่มีความเกียจคร้านส่วนหนึ่งเปล่งออกมา
“ในเมื่อพวกท่านบอกว่าอยากช่วยดูแลจวน เช่นนั้นก็ต้องมีกำลังกันอยู่บ้างแน่ มิเช่นนั้นไม่ต้องพูดถึงว่าท่านปู่จะไม่ยอมส่งมอบอำนาจให้เลย แม้แต่ข้าก็ไม่ยอมรับ และยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงองครักษ์ตระกูลเราด้วย”
“แต่ว่า…”
น้ำเสียงเธอชะงักลง มองพวกเขาเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดนี้ กลุ่มคนในห้องโถงก็ดวงตาเป็นประกาย มองมาด้วยนัยน์ตาฉายประกายแสง ซักไซ้อย่างกระตือรือร้นว่า “แต่อะไรรึ?”
………………………………………………….
ตอนที่ 332 เจ้าสู้ไม่ได้!
เห็นพวกเขาแต่ละคนท่าทางกระวนกระวาย เฟิ่งจิ่วก็ยกริมฝีปากขึ้นยิ้ม “แต่ว่าหากเอาชนะข้าได้ ข้าจะส่งมอบอำนาจจวนตระกูลเฟิ่งให้อย่างแน่นอน”
ได้ยินเช่นนี้ ทุกคนอึ้งไปสักพัก จากนั้นจึงหัวเราะลั่นขึ้นมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ชายวัยกลางคนหนึ่งในนั้นหัวเราะร่า คำพูดดูแคลน “แค่เจ้า? อย่ามาล้อเล่นเลย ไม่ต้องพูดถึงข้า ต่อให้เป็นคนรุ่นเดียวกันยังแกร่งกว่าเจ้าอีก”
“จริงรึ?” เธอหัวเราะเบาๆ คิ้วโค้งราวกับกระต่ายขาวน้อยที่ไร้พิษสง “ในจวนมีลานฝึกยุทธ์อยู่ ไปที่นั่นไม่ดีกว่ารึ?”
พอเฟิ่งจิ่วเสนอเช่นนี้ไป ทุกคนในห้องโถงเพียงยกมือขึ้นมาเป็นการตกลง ด้วยเหตุนี้ภายใต้การนำทางของเธอ พวกเขาก็มาถึงลานฝึกยุทธ์บริเวณใกล้ๆ เขาด้านหลัง
ทว่าตลอดทาง มีเพียงชายชราที่ขมวดคิ้วเล็ก
